Fyrstu veikindin afstaðin

Kári Björn er búinn að vera lasinn síðustu daga en er sem betur fer orðinn hress núna.
Hann byrjaði að kveinka sér svoldið þegar hann borðaði um síðustu helgi og við héldum að hann væri kannski með munnangur eða að fá jaxla eða eitthvað þannig. Aðfaranótt sunnudagsins var hann oft að vakna og grét þá mikið, en sofnaði svo aftur og á sunnudaginn vildi hann ekki borða mikið (þótt hann væri alveg til í ís hjá ömmu og afa).

Aðfaranótt mánudagsins var aftur erfið og Andrea svaf á dýnu á gólfinu inni í Kára herbergi á meðan Brjánn sá um að hugga Kára Björn þegar hann vaknaði grátandi. Á mánudeginum borðaði hann svo sama og ekkert, en reyndi það nokkrum sinnum og fór þá alltaf að hágráta. Svo hékk hann alveg utan í mömmu sinni sem átti helst að halda á honum allan daginn. Þá vissum við foreldrarnir að það væri eitthvað meira að en eitthvað smá  munnangur og fórum með strákinn til læknis. Læknirinn sagði okkur að Kári Björn væri með gin- og klaufaveiki, öðru nafni handa-, fóta- og munnveiki (hand, foot and mouth disease) sem lýsti sér þannig að það væru útbrot (litlar blöðrur) á höndum, fótum og í munni. Það var víst hellingur af þessum útbrotum aftast í munninum á Kára, sem útskýrði sársaukann hjá honum við að borða. Okkur foreldrunum var létt við að vita hvað væri að barninu okkar og að það myndi lagast á nokkrum dögum.

Næstu tvær nætur svaf Andrea á dýnu á gólfi inni í geymslu (gluggalausa herbergi fyrir þá sem þekkja til) en Kári svaf í hjónarúminu með pabba sínum. Brjánn sá um að hugga strákinn þegar hann vaknaði á næturna (sem var oft) og mamman var svo til taks á daginn. Þar sem Kári Björn vildi helst bara vera í fanginu á mömmu sinni í veikindunum ákváðum við að skipta með okkur verkum svona. Það gekk ágætlega, en mikið óskaplega vorum við orðin þreytt.

Í gær fór Kári svo að hressast, byrjaði að borða svoldið en gat ekki borðað hvað sem er. Hann byrjaði að líkjast sjálfum sér, en var frekar pirraður. Þegar hann lagði sig eftir hádegi svaf hann án þess að vakna grátandi og við foreldrarnir sáum fram á að eiga mögulega góða nótt. Það gekk eftir og Kári Björn svaf í einum dúr í alla nótt og foreldrarnir sváfu vel í sínu rúmi. Hann er orðinn hress núna og virðist alveg hættur að kveinka sér, þótt við ætlum að forðast harðan mat í dag.

Við erum ánægð með að vera búin að fá káta matargatið okkar aftur. Það var mjög erfitt að horfa upp á Kára Björn gráta af sársauka við að reyna að borða en vilja samt borða eitthvað. Svo gat hann náttúrlega lítið gert sig skiljanlegan, þannig að okkur létti mikið að vita hvað var að.

Að öðru leyti en hvað við kemur veikindum gengur bara mjög vel hjá okkur litlu fjölskyldunni. Ömmur og afar eru farin að fá að koma í heimsókn til okkar og Kári Björn tekur því bara vel. Við höldum annars bara áfram okkar rútínulífi og finnst frekar skrýtið hvað tíminn líður hratt.

Við kíktum í Elliðárdalinn um daginn til að skoða kanínur