Ættleiðingarferlið okkar

Það var í byrjun árs 2009 sem við byrjuðum á ættleiðingarferlinu sem lýkur vonandi fljótlega með ferð til Kína :)

Fyrsta skrefið var að sækja um forsamþykki frá íslenskum yfirvöldum. Til þess þurftum við meðal annars að safna saman alls kyns pappírum (skattskýrslur, sakavottorð, hjúskaparvottorð ofl), fara í læknisskoðun, í úttekt hjá barnaverndaryfirvöldum og fara á undirbúningsnámskeið. Á slíkum námskeiðum er farið yfir ýmislegt varðandi ættleiðingar og ættleidd börn, þannig að fólk geri sér grein fyrir því út í hvað það er að fara áður en lengra er haldið. Forsamþykkið fengum við svo í október 2009.

Á þessum tíma ætluðum við að ættleiða barn frá Kólumbíu og forsamþykkið hljóðaði þannig að við mættum ættleiða barn þaðan. Það þarf nefnilega að velja land áður en forsamþykkið er gefið út og það má bara vera eitt slíkt samþykki í gildi hverju sinni. Forsamþykki gildir í þrjú ár og ef fólk er ennþá að bíða eftir barni eftir það (sem er ekki óalgengt þessa dagana) þá þarf að endurnýja það.

Næsta skref var að undirbúa umsóknina til Kólumbíu. Hluti af því var að safna saman fleiri pappírum, fara aftur í læknisskoðun og fara í sálfræðimat (og gáfnapróf!). Í apríl 2010 var svo allt tilbúið og umsóknin fór til Kólumbíu.

Í júní 2010 fengum við númer frá Kólumbíu (sem þýddi að umsóknin okkar var komin á réttan stað og byrjað að skoða hana) og næstu mánuðir fóru svo í endalaust pappírsvesen. Þeir í Kólumbíu voru búnir að breyta eyðublaðinu og við þurftum að fylla út nýtt, þeir vildu nýtt sakavottorð og höfðu breytt reglunum um sálfræðiskýrslur þannig að við þurftum að fá sálfræðinginn til að betrumbæta skýrsluna.
Á þessum tímapunkti vorum við orðin ansi pirruð og hálf-vonlaus að við myndum nokkurn tíma fá barn. Venjulega tekur nefnilega ekkert mjög langan tíma að fá samþykki frá Kólumbíu en við vorum búin að bíða í næstum ár frá því að umsóknin fór út og ekkert samþykki var komið.

Í mars 2011 vorum við farin að velta því fyrir okkur að skipta um land. Við vorum ekki ennþá komin með samþykki frá Kólumbíu og tíminn sem fólk var (og er ennþá) að bíða eftir barni þaðan var að lengjast og lengjast. Við sáum fram á að þurfa að bíða í um þrjú til fjögur ár eftir að samþykkið væri komið.

Við vorum búin að skoða möguleikana á svokölluðum sérþarfalista frá Kína (ég útskýri hvað það þýðir í annarri bloggfærslu seinna) þar sem biðlistinn var mun styttri og eftir mikla umhugsun ákváðum við að fara þá leið. Í apríl 2011 sendum við því bréf til Kólumbíu og drógum umsóknina okkar til baka. Jafnframt voru þeir hjá Kólumbíu beðnir um að endursenda pappírana okkar, þar á meðal forsamþykkið.

Þá byrjaði að okkur finnst, ótrúlega asnalegt pappírsferli.
Af því að við vorum með forsamþykki í gildi þá mátti ekki gefa út nýtt. Til þess að fá forsamþykki fyrir Kína þurftu íslensk yfirvöld að fá upprunalega forsamþykkið (sem var statt í Kólumbíu) til baka aftur. Hinn möguleikinn var að innanríkisráðuneytið myndi breyta reglunum um forsamþykki þannig að það væri hægt að fella það fyrra úr gildi og gefa út nýtt í staðinn.
Íslensk Ættleiðing (ÍÆ), skrifstofan sem sér um allar ættleiðingar til Íslands, fór í það mál að hafa samskipti við innanríkisráðuneytið.

Við þurfum að byrja upp á nýtt að sækja um forsamþykki. Við söfnuðum saman nýjum pappírum og fórum aftur í læknisskoðun. Svo þurfti viðbótarúttekt hjá barnaverndaryfirvöldum (af því að við vorum að sækja um á sérþarfalistanum) og meðmælabréf frá fólki sem þekkir okkur. Á meðan þessu stóð var Íslensk Ættleiðing alltaf af og til að ýta á innanríkisráðuneytið.

Í desember 2011 fengum við svo upplýsingar um að pappírarnir okkar væru komnir til baka frá Kólumbíu, en þá var innanríkisráðuneytið ekki ennþá búið að breyta reglunum eða gera undanþágu frá þeim.

Á meðan við biðum eftir forsamþykkinu sjálfu (ÍÆ var enn að reyna að þrýsta á innanríkisráðuneytið) þá undirbjuggum við umsóknina til Kína. Þá var aftur safnað pappírum, faríð í læknisskoðun, fengin ný meðmælabréf og ýmislegt þannig.

Í febrúar 2012 fengum við svo loksins forsamþykkið fyrir Kína, þökk sé pappírum frá Kólumbíu, innanríkisráðuneytið var enn ekki búið að svara. Umsóknin okkar lagði svo af stað til Kína eftir að hafa verið stimpluð í bak og fyrir.

LID (log in date, móttökudagsetning í Kína) var svo 22. mars. Þann 17. apríl fengum við svo símtalið um að það hefði fundist barn fyrir okkur :)

Við erum búin að fá samþykki (PA) frá Kína en erum núna að bíða eftir LOA (letter of acceptance). Eftir það er það TA (travel approval) og svo getum við farið út.

Þetta var stytt útgáfa af ferlinu okkar, það var ennþá meira pappírsvesen, meðal annars vegna þess að við giftum okkur á Hawaii en ekki á Íslandi, sem við förum ekki út í hér. En miðað við allt þetta hér að ofan þá getið þið kannski rétt ímyndað ykkur hvað við verðum hamingjusöm þegar við förum loksins til Kína til að sækja strákinn okkar :)