Heimsókn á barnaheimilið

Dagurinn í dag var einn af stóru dögunum í þessu ferli. Í dag fórum við á barnaheimilið þar sem Kári Björn ólst upp síðustu árin. Dagurinn byrjaði sannarlega vel. Kári vaknaði reyndar klukkan hálf sex um morguninn, en eftir að Andrea rauk fram úr vildi hann koma upp í, og kúrði á milli foreldranna, sem voru auðvitað himinlifandi þegar litli pattinn sofnaði aftur hjá þeim.

Fyrst um sinn var barnaheimilið í byggingu í miðri Jinan-borg, en árið 2011 flutti það í nýtt og flott húsnæði stutt utan við borgina. Eftirvæntingin hjá foreldrunum var mikil eftir því sem nær dró, en hún var kvíðablandin þar sem það var ómögulegt að segja til um hvernig litli gaurinn okkar myndi bregðast við þegar hann kæmi aftur á barnaheimilið, hitti fóstrurnar og kennarana aftur og kæmist á kunnuglegar slóðir. Við gátum alveg átt von á því að hann yfirgæfi okkur algerlega og fengist ekki til að fara burtu nema grátandi. En það er mikilvægt í þessu ferli öllu saman að börnin fái að heimsækja barnaheimilið með foreldrunum og kveðja. Það er líka mikilvægt að eiga sem mestar upplýsingar um hvernig sonur okkar eyddi rúmlega tveimur árum af ævi sinni. Við getum aldrei fengið að vita allt, en þarna fengum við mögulega eina tækifærið í lífinu til að fá upplýsingar, bæði um aðstæður og uppeldið svo við vorum staðráðin í að fá að vita sem mest.

Barnaheimilið er í svo gott sem nýrri byggingu, og aðbúnaðurinn virðist frábær.

Kári virtist ekki kannast við sig þegar við keyrðum að heimilinu, en þegar við stigum út úr bílnum þekkti hann strax fólkið sem tók á móti okkur. Einn af þeim var maðurinn sem kom með hann til Jinan þegar við tókum við honum. Kári var greinilega glaður að sjá hann, og vildi knúsa hann, og fór líka í fangið á framkvæmdastjóra barnaheimilisins, sem þarna var líka komin. En svo kom það óvænta. Það sem við gátum eiginlega ekki þorað að vona. Kári litli vildi eftir örstutta stund í fanginu á þessu kunnuglega fólki koma beint í fangið á pabba. Og þar vildi hann vera fyrst um sinn á barnaheimilinu. Það er ekki hægt að lýsa því hvað það var góð tilfinning.

Við fórum nú inn í barnaheimilið, og fyrst lá leiðin á skrifstofuna hjá framkvæmdastýrunni. Eftir því sem við gengum um gangana og salina sannfærðumst við betur og betur um að þetta væri gott heimili, fullt af góðu starfsfólki sem leggði sig fram við að sinna þörfum barnana sem þar búa. Húsið er nýlegt, og þar virðist vera allt til alls. Leikföng, myndir á veggjum, borð og stólar og mottur á gólfum, og að því er virtist allt sem krakkar geta haft gagn og gaman af. Þar sem við sáum inn í „kennslustofur“ voru frekar margir starfsmenn, og hver um sig ekki með marga krakka.

Við fórum á skrifstofu framkvæmdastjórans, og sáum meðal annars möppu með myndum af fjölskyldum sem hafa sameinast fyrir tilstilli ættleiðingar á börnum frá heimilinu. Það eru um 400 börn á heimilinu, mörg heilbrigð og hress, en önnur svo mikið fötluð að það er ólíklegt að þau fái nokkurn tímann foreldra, því miður. Á hverju ári eru um 40 börn ættleidd út af heimilinu, lang stærstur hluti innan héraðsins. Shandong-hérað er mjög ríkt hérað, og þaðan fara mjög fá börn til alþjóðlegrar ættleiðingar. Við erum svo heppin að hafa fengið einn lítinn Shandong-strák.

Framkvæmdastýran hafði ekki mikinn tíma til að spjalla, en hún kjassaði Kára eftir því sem hann leyfði, en eftir að við fórum inn á heimilið vildi hann bara vera í fanginu á pabba. Við fengum að taka myndir, og svo gáfum við henni gjafir. Fyrst föt fyrir barnaheimilið í staðinn fyrir þau sem við fengum Kára litla í. Svo fékk hún kertastjaka úr ösku úr Eyjafjallajökli, nokkur póstkort með flottum myndum frá Íslandi, og íslenskt súkkulaði.

Framkvæmdastýran hafði nóg að gera, en gaf sér tíma til að hitta okkur aðeins.

Eftir að hafa kvatt framkvæmdastýruna héldum við röltinu um barnaheimilið áfram. Með í för var maðurinn sem kom með Kára Björn til okkar. Næsta stopp var trúlega það mikilvægasta í þessari heimsókn. Síðustu tvo mánuðina áður en Kári Björn varð barnið okkar bjó hann hjá fósturfjölskyldu. Alls eru tólf fjölskyldur sem búa í sex litlum húsum sem standa inni á lóð barnaheimilisins sem taka að sér að ala upp börn sem talin eru henta til ættleiðingar. Nú var haldið í heimsókn til þessarar kjörfjölskyldu Kára Bjarnar.

Þar tók á móti okkur sérdeilis gæðaleg lítil kona sem hrópaði upp yfir sig af gleði við að sjá litla snúðinn, og fékk auðvitað að knúsa hann og kyssa. En aftur fékk hún bara stutt knús, því eftir það vildi Kári komast aftur í fangið á pabba sínum. Ég held að fósturmamma hans hafi ekkert móðgast, heldur orðið ótrúlega ánægð fyrir hönd þessa litla stubbs að hann hafi fundið fólk sem hann var að byrja að tengjast svona vel. Fósturmamman hafði eldað nokkra rétti (kínverskar konur virðast vera snillingar í að elda marga litla rétti á sama tíma) og hún gæddi Kára á vel völdum bitum á meðan hann sat í fanginu. Svo tók smá móðureðli völdin og hún hrærði saman hrísgrjónum, smá kjötbitum og grænmeti með soði og skóflaði í guttann með skeið. Greinilega fagmanneskja í matarskófli á ferð, sem ætlaði sko ekki að senda Kára Björn svangan í burtu. Það var líka greinilegt að hún taldi sig eiga aðeins í honum, og það má hún líka alveg.

Fósturpabbinn var að vinna (hann vinnur á barnaheimilinu) en við rákumst á hann seinna. Við fengum samt að gefa fósturfjölskyldunni annan Eyjafjallajökulskertastjaka, myndir og súkkulaði. Miðað við hvað Kínverjar virðast margir hverjir vera hrifnir af sætindum ætti það að vekja lukku.

 Fósturmamman fékk knús og kossa áður en Kári kom sér aftur í fangið á pabba. Ætli það sé tilviljun að hann hafi valið pabba umfram mömmu þarna, þar sem flestir starfsmennirnir eru konur?

 Fósturmamman virtist ofsalega ánægð að sjá Kára Björn (Djí-Djí) aftur og þurfti að sjálfsögðu að gefa honum að borða svo hann færi ekki svangur frá henni.

Það er algerlega ómetanlegt fyrir okkur, og seinna meir Kára, að fá að skoða og mynda íbúðina þar sem hann bjó, þó hann hafi ekki búið þar lengi. En það var ekki síður ómetanlegt að fá þetta tækifæri til að kveðja. Þegar við kvöddum fósturmömmuma, rétt eins og þegar við kvöddum alla aðra þennan dag, og meira að segja suma staði á barnaheimilinu, var Kári Björn mjög duglegur að vinka bless. Hann er augljóslega mjög klár, og áttaði sig alveg á að hann var að kveðja fólkið. Auðvitað getur hann ekki áttað sig á því að hann sér þetta fólk mögulega aldrei aftur (þó sumt fólk reyni að heimsækja upprunalandið með ættleidd börn í kringum tíu ára aldurinn). En samkvæmt því sem við höfum lesið um þetta ferli er mjög mikilvægt að hafa fengið að kveðja. Að vera ekki bara rifinn burtu úr því umhverfi sem maður er vanur, heldur kveðja það og halda svo hnarreistur á braut. Og það gerði Kári litli svo sannarlega, og veifaði hraustlega til fósturmömmunnar og annarra sem hann kvaddi þennan daginn.

Eftir þetta gengum við um gangana á barnaheimilinu, og sáum inn í herbergi þar sem börn á mismunandi aldri voru í leik og kennslu. Á röltinu tókum við eins margar myndir og við komumst yfir, af flestu sem fyrir augu bar. Ástæðan er að hluta til eigingjörn, en að hluta til ekki. Við viljum auðvitað geta skoðað myndir af öllu sem fyrir augu bar með Kára seinna. En minnug þess að við sáum myndir af Kára áður en við fórum út myndum sem annað fólk setti á allskonar vefsíður ætlum við líka að setja myndir frá heimsókninni inn á síður sem fólk í ættleiðingarhugleiðingum skoðar til að auka möguleikana á að einhverjir aðir verði jafn heppnir og við. Þess vegna tókum við slatta af myndum af öllum litlum krökkum sem við komumst yfir. Ef einhverjir sjá barnið sem þeir ætla að ættleiða í þessu safni er það frábært.

Næst sýndu starfsmennirnir okkur hópinn sem Kári Björn hafði verið í, og þar með fóstrurnar þrjár sem höfðu annast hann hvað mest. Þar urðu virkilegir fagnaðarfundir, þær voru himinlifandi að hitta gaurinn aftur, og hann var greinilega mjög glaður að sjá þær líka, og alveg til í að knúsa þær aðeins. En bara stutt, því mjög fljótlega vildi hann koma sér í fangið á mömmu. Mamman var ekkert sérstaklega leið yfir þeim viðbrögðum.

 Fóstrurnar voru ofsalega glaðar að fá að knúsa Kára Björn aðeins, þó hann hafi fljótlega viljað fara í fangið á mömmu aftur.

Allir sem gaurinn okkar hitti voru kvaddir svona. Kári var ótrúlega duglegur að segja bless við þetta fólk sem hefur verið svo stór hluti af lífi hans, oft af fyrra bragði. Nú hefst nýtt líf með nýju fólki.

Nú tók við ganga um barnaheimilið. Allar stofurnar og herbergin eru með gluggum svo þegar maður gengur eftir göngunum getur maður séð hvað krakkarnir og fóstrurnar eru að gera. Allt sem við sáum jók enn frekar á sannfæringu okkar um að þetta væri frábært barnaheimili, og ekki hægt að ímynda sér að barn sem er ættleitt komi frá betra heimili. Margir hafa heyrt hryllingssögur um aðbúnað á barnaheimilum. Þær eiga sem betur fer ekki við um þetta heimili, þó við höfum vissulega heyrt að þar hafi margt breyst til batnaðar þegar heimilið flutti árið 2011.

Þegar við vorum búin að skoða okkur um gafst okkur tækifæri til að spyrja ýmissa spurninga um Kára Björn sem við vorum búin að skrifa niður. Við tókum samtalið upp til að gleyma ekki neinu af því sem sagt var. Eftir að hafa kvatt barnaheimilið og starfsmennina í bak og fyrir var litli snúðurinn orðinn þreyttur, enda kominn lúrtími. Hann steinsofnaði því í fanginu á mömmu á leiðinni til baka. Eins og áður hefur komið fram leggja Kínverjar nákvæmlega ekkert upp úr notkun á öryggisbeltum, hvað þá barnabílstólum, svo ekkert slíkt er í boði.

Innifalið í pakkanum sem við fengum hjá ferðaskrifstofunni sem heldur utan um ferðina hér í Jinan var einn hádegisverður, og hann fengum við í dag. Við fórum á mjög flott og stórt veitingahús sem sérhæfir sig í kantónískum mat (frá stóru héraði í Kína). Maturinn var mjög góður, steikt kál, nautakjöt og önd, að ógleymdum hrísgrjónum. Kári Björn hafði þrátt fyrir gæði matarins minna en engan áhuga á að borða mat þetta hádegið, en þeim mun meiri áhuga á að subba matnum út um allt. Á endanum skiptu foreldrarnir verkum, annað elti litla manninn um veitingastaðinn, og passaði að hann réðist ekki á aðra gesti og subbaði matinn þeirra, á meðan hitt borðaði. Maturinn var góður, en tími rólegra heimsókna á góða veitingastaði er trúlega liðinn í bili.

Eftir matinn heimsóttum við helsta aðdráttarafl ferðamanna í Jinan-borg, Batou-lindirnar. Í Jinan eru yfir 100 náttúrlegar vatnslindir, og í litlum garði eru nokkrar af þeim frægustu. Kári var til í að sitja í kerrunni sinni (með því skilyrði að hún stæði ekki kyrr lengur en 5 sekúndur í einu), og foreldrarnir skoðuðu þennan merkilega stað með myndavélina á lofti. Sólin skein í heiði (og allir með sólvörn), og Kári sá þarna foreldrana í fyrsta skipti með sólgleraugu. Honum fannst þetta mjög fín fyrirbæri, og stal að sjálfsögðu sólgleraugum móður sinnar umsvifalaust, og var með þau á nefinu (eða nánasta nágrenni) á meðan heimsókninni stóð.

Það segir sitt að á þessum helsta ferðamannastað borgarinnar voru ekkert sérstaklega margir ferðamenn. Við vorum einu hvítingjarnir og það var auðvitað mikið horft á okkur og Kára Björn. Sérstaklega eftir að hann fékk allt of stór sólgleraugu á nefið. Við notuðum samt tækifærið og keyptum minjagripi, eitthvað sem er dæmigert fyrir héraðið sem strákurinn okkar fæddist í. Venjulega erum við frekar lítið í minjagripakaupum, en núna erum við meðvitað að safna ýmsu sem tengir Kára við upprunann, og Andrea verslaði því blævæng, steinbolla, litríkt tígrisdýr og fleira í minjagripabúð hjá lindunum. Á meðan keyrði Brjánn fram og aftur með Kára, til að passa að 5 sekúndna reglan væri í heiðri höfð.

Ég reikna með að einhverjir séu farnir að velta fyrir sér hvort þessi bloggsíða sé með síu sem stöðvi mögulega myndir sem ekki eru með Kára Birni. Þessi mynd var sett inn til að sanna að svo sé ekki. Hér er stærsta uppsprettan, Batou-lindin sjálf. Vatnið kraumar undan þrýstingi á 18 gráðu heitu vatninu sem kemur upp úr lindinni.

Nú lá leiðin á hótelið, og þar skildust leiðir. Brjánn fór með föt í nærliggjandi þvottahús á meðan mæðginin dunduðu sér (lesist annað gaurast og hitt passar að það fyrra fari sér ekki að voða). Leiðsögumaðurinn hjálpaði til við að koma fötunum í þvott. Sem var ágætt, því hér talar svo gott sem enginn ensku, og það er flókið mál að koma þremur pokum af fötum í gegnum bjúrókrasíuna hjá einu litlu þvottahúsi. Þar voru sem betur fer engir aðrir viðskiptavinir, því starfskonurnar fjórar voru samtals næstum hálftíma að fara yfir óhreinu fötin, telja þau aftur og aftur, flokka þau og almennt vesenast, og skrá samviskusamlega inn í tölvukerfið hvert einasta stykki. Svo var prentaður út listi yfir allt í fjórriti, sem kúnninn þurfti að staðfesta með undirskrift sinni. Mjög atvinnuskapandi, en ekkert sérstaklega skemmtilegt þegar áhugaverðara væri að eyða tíma með syninum. Svo þurfti að fara aðeins í stórmarkaðinn, svo aðskilnaðurinn varð óþarflega langur.

Á meðan pabbinn fór að stússast var Kári Björn að dunda sér á hótelherberginu með mömmunni. Hann borðaði enn einn bananann (ætli sé hægt að borða of mikið af banönum?) en fannst rúsínur skrýtið fyrirbæri sem hentaði til að vesenast með en ekki til að borða. Mæðginin dunduðu sér við að vesenast með cheerios, rífa tissjú, klæða sig úr öllum fötunum (sonurinn sá reyndar um þetta en mamman fylgdist með) og skottast eitthvað á meðan pabbinn var í burtu.

Kári tók vel á móti pabbanum þegar hann kom úr leiðangrinum heitur og sveittur. Hann var á sprellanum að hlaupa um íbúðina (Kári, ekki pabbinn), og vildi knúsa pabba og láta halda á sér þegar týndi pabbinn snéri aftur. Sem var auðvitað æðislegt, þó það hafi tekið smá tíma að komast úr sveittu skyrtunni. Eftir dund í smá tíma fór fjölskyldan út að borða. Við steðjuðum beint á efstu hæð verslunarmiðstöðvar sem er ská á móti hótelinu, þar sem nokkrir sæmilega fínir veitingastaðir eru á litlu svæði.

Foreldrarnir pöntuðu mat eftir myndum af ýmiskonar réttum, tvennskonar núðlur, hrísgrjónarétt og brokkolí. Þvert á það sem myndirnar sýndu voru rækjur í einum rétti og baunir í þeim næsta, svo ofnæmispésinn Brjánn hafði takmarkað úrval að þessu sinni. Kári borðaði vel í fanginu á mömmu sinni, og hafði mun meiri list á rækjunúðlum en pabbi hans. Þegar hann var orðinn saddur fór hann eins og venjulega að gaurast með matinn, en þá var pabbinn hvort eð er búinn að gúffa í sig núðlunum sínum og tilbúinn í hefðbundinn rannsóknarleiðangur Kára landkönnuðar, og óvænt hlaup um verslunarmiðstöðina með buxurnar á hælunum til að finna klósett.

Þegar Andrea var búin að borða fórum við út á torgið sem er á móti hótelinu. Þar er mikið mannlíf á kvöldin, ljósasýning á bökkum síkis sem liggur meðfram og gosbrunnar uppljómaðir. Eða svo segir Andrea (sem sá dýrðina kvöldið áður). Að þessu sinni komumst við ekki lengra en rétt inn á torgið þegar Kári gaf til kynna að hann þyrfti á klósettið. Og ekkert klósett nærri. Þrátt fyrir að hafa pissað korteri áður í verslunarmiðstöðinni. Eftir á að hyggja erum við ekki viss um að hann hafi þurft að pissa (og hann var með bleyju ef slys ætti sér stað), heldur var hann bara búinn að meðtaka nóg þennan erfiða dag. Niðurstaðan varð í öllu falli sú að hann tók almennilegt grátkast, og var algerlega óhuggandi meðan foreldrarnir örkuðu með hann upp á hótel, organdi alla leið. Hann jafnaði sig fljótlega eftir að þangað kom, og komst svo í ró þegar hann fékk að fara í fínu náttfötin sín.

Kári hefur mjög ákveðna skoðun á því í hvaða föt eigi að fara, yfirleitt eru ný föt sem passa á hann algerlega miklu betri ein einhver sem hann hefur verið í áður. Ef nýju fötin eru rauð skora þau auka stig í samkeppninni. Kári virðist mjög hrifinn af rauðum lit, velur yfirleitt rauð leikföng ef hann getur, og það varð hrikalegt drama þegar hann var tekinn úr rauðum bol sem hann sullaði helling af vatni yfir fyrir nokkrum dögum.

Hann var orðinn hrikalega þreyttur, og fékk á endanum smá mjólk í fanginu á Brjáni, áður en hann var settur í kerruna og keyrður í nokkra hringi þar til hann sofnaði.

Við erum alveg með það á hreinu að margir yrðu hneykslaðir á því að við leyfum honum að subba með matinn, vesenast meira en góðu hófi gegnir, svæfum hann í kerru og fleira í þeim dúr. En í þessari ferð gilda engar venjulegar uppeldisreglur. Í þessari ferð er hvort eð er allt mjög skrítið, og markmiðið er að komast sem best í gegnum þetta allt saman, komast heim og hefja þar eðlilegt uppeldi og koma lífinu í röð og reglu. Núna skiptir ekki máli þó Kári vilji endilega sleikja smjör úr litlu dollunni við morgunverðarborðið. Þá fær hann bara að gera það. Þar til við komum heim til Íslands gilda einfaldlega önnur viðmið. Okkur er líka alveg sama þó kínverskar fjölskyldur á næstu borðum á veitingastöðum sem við heimsækjum hneykslist á því að Kári gúffi í sig núðlum með puttunum, orðinn þetta gamall.

Á morgun ætlum við að heimsækja dýragarðinn í Jinan og mögulega kíkja á staðinn þar sem Kári Björn fannst. Það verður fróðlegt að sjá hvort hann er jafn hrifinn af dýrum og foreldrar hans.