Kína kvatt

Það er kominn ferðahugur í okkur. Það er að segja foreldrana, Kári Björn hefur auðvitað ekki hugmynd um að á morgun fari hann heim og þessum þvælingi með fólkinu hans sé að ljúka.

Í morgun vöknuðum við í rólegheitunum þar sem við þurftum ekki að fara af hótelinu fyrr en klukkan tíu. Leið okkar lá í sendiráð Íslands í Kína, þar sem við fengum snögga afgreiðslu á vegabréfsáritun fyrir Kára Björn til Íslands. Reyndar fengum við áritun fyrir Fu Mingji, þar sem það er nafnið á kínverska vegabréfinu hans. Kári Björn verður ekki til hvað íslensk stjórnvöld áhrærir fyrr en við komum heim.

Kári Björn var stilltur piltur í sendiráðinu, og þegar við fórum gáfu sendiráðsstarfsmennirnir honum fína bangsapöndu í gulum silkijakka. Sem er alveg æðislega fallegt af þeim, og pandan ætti að falla vel að smekk litla mannsins þar sem hún er alveg eins og pandan í silkijakkanum sem hann valdi sjálfur í gær, fyrir utan að sú er auðvitað í hárauðum silkijakka. Fáránleg tilviljun að þetta séu eins pöndur, en pandan sem Kári Björn valdi sér er þá bara komin með bróður.

Kári Björn gæddi sér á Tomma og Jenna kexi í íslenska sendiráðinu í Beijing á meðan foreldrarnir fylltu út eyðublöð og fengu vegabréfaáritun fyrir drenginn heim til Íslands.

Eftir að við kvöddum sendiráðsstarfsmennina fórum við aftur á hótelið. Lifang kom með okkur og hinkraði uppi á herbergi þar til herra Wu, sérlegur skraddari frú Andreu, kom í heimsókn á hótelið með nýja silkikjólinn hennar Andreu. Kjóllinn reyndist sérdeilis prýðilegur, og alveg þess virði að borga aðeins meira fyrir þjónustu skraddara svo Andrea gæti valið snið og efni sem henni leist best á.

Þegar herra Wu var horfinn á braut fórum við með Lifang áleiðis á veitingastað sem hún vissi af sem sérhæfir sig í hrísgrjónanúðlusúpum. Því miður hafði veitingastaðnum verið lokað, svo við fórum á störnutorg í nærliggjandi verslunarmiðstöð til að fá núðlusúpur. Súpurnar voru mjög góðar, og Kári Björn gúffaði í sig núðlum og drakk súpu, þó hann hafi ekki verið sérstaklega hrifinn af kjúklingalufsunum í súpunni. Hann hefur verið aðeins slæmur í maganum svo mildur matur eins og súpan hennar mömmu ætti að vera einmitt það rétta í stöðunni. Rétt er að vekja athygli á því að foreldrarnir borðuðu núðlurnar úr súpunni með prjónum eins og innfæddir, og supu svo á súpunni úr ausum.

Eftir matinn fórum við í stóra bókabúð með Lifang og keyptum kassa með þremur geisladiskum með kínverskum barnagælum. Nú vorum við aðeins leið að vera ekki með diskadrif í tölvunni svo við getum ekki leyft litla manninum að hlusta fyrr en við komum heim. Svo skildust leiðir, Andrea fór að kaupa það sem átti eftir að kaupa, Lifang fór aftur í vinnuna og Brjánn og Kári Björn fóru upp á hótel.

Andreu gekk ágætlega að versla. Við þurfum að vera með mjög mikinn handfarangur í þetta skiptið, alla pappírana tengda ættleiðingunni, og alla gripi sem við viljum alls ekki missa sem tengjast uppruna Kára, svo Andrea keypti flugfreyjutösku til að koma öllu fyrir. Svo þurfti að kaupa buxur á snáðann, þar sem hann er svo grannur að eiginlega engar af buxunum okkar passa á hann.

Á meðan gauruðust feðgarnir á hótelinu. Fyrst var leikið inni á herbergi, en svo farið að prófa lyfturnar. Þær eru með glervegg og útsýni yfir veislusal hótelisins, svo það er ekki fyrir lofthrædda að fara upp á tíundu hæð, standa við glerið og segja „vúúú“, en það var einmitt það sem Kári Björn gerði. Ítrekað. Eftir að feðgarnir fóru aftur inn á herbergi datt Kári og lenti með hausinn í gólfinu. Hann grét heilmikið, en jafnaði sig í fanginu á pabba sínum. Engin varanleg ör eftir þetta.

Hótelherbergið er stundum eins og vígvöllur eftir lítinn mann sem hefur gaman af því að leika sér og grallarast.

Þegar Andrea kom heim eftir um 90 mínútna aðskilnað æpti Kári Björn upp, spratt á fætur og hljóp skríkjandi af gleði á móti henni og faðmaði hana. Svo mátti ekki líta af mömmu næstu klukkutímana, svo pabbinn fékk smá frið til að hvíla sig á meðan mæðginin léku sér. Við þurfum að vakna snemma í fyrramálið, svo í staðinn fyrir að fara á veitingastað og borða, með tilheyrandi veseni og óróa fyrir Kára pöntuðum við okkur mat upp á herbergi (maður gæti vanist svona room service!). Kári Björn var svo glaður að sjá matinn að hann klappaði þegar þjóninn kom með matinn okkar. Hann borðaði svo alveg heilmikið, foreldrunum til mikillar gleði. 

Litlir menn eru ekki sérstaklega snyrtilegir þegar þeir borða pasta að mestu með höndunum. Við fögnum því bara að hann borði nóg þessa dagana.

Gaurinn fékk að gaurast til klukkan að verða átta, þegar var kominn tíma á náttföt, tannbursta og mjólkursopa fyrir svefninn. Kári hafði lítið sofið þennan daginn, bara um hálftíma í bílnum rétt fyrir hádegi, svo hann sofnaði fljótt og vel. Þá er kominn tími fyrir foreldrana að pakka öllu ofan í töskur, og gera allt klárt fyrir heimferðina í fyrramálið.

Við hlökkum öll rosalega til að komast heim og koma lífinu í einhverja rútínu. Tímamismunurinn gæti þó leikið lítinn mann grátt, svo það má búast við að það taki einhvern tíma að koma öllu í samt lag heima á Langholtsveginum.