Fyrstu dagarnir heima

Núna erum við búin að vera heima í þrjá daga. Kára Birni virðist líka ágætlega við nýja heimilið sitt og er alveg afskaplega hrifinn af heimiliskettinum.

Þegar þetta er skrifað er Kári sofandi inni í rúmi og við foreldrarnir dauðuppgefnir eftir daginn. Það tekur á að vera með tveggja ára gaur sem við erum búin að þekkja í 11 daga og er mjög krefjandi. Hann vill mjög mikið láta halda á sér og er ekki mikið einn að dunda sér, heldur vill að að minnsta kosti annað okkar sé með honum. Við erum vön því að ráða okkar tíma sjálf þannig að þetta er ansi mikil breyting og tekur eflaust svoldinn tíma fyrir okkur að venjast því að þurfa sífellt að vera að sinna annarri manneskju. Svo er líklegt að þegar fram líða stundir og Kári Björn orðinn öruggari með sig þá muni hann að minnsta kosti stundum dunda sér einn.

En þótt við séum ansi þreytt núna þá erum við mjög ánægð með litla gaurinn okkar. Hann er yfirleitt alveg frábær. Stundum skiptir hann þó mjög ört um skap og getur verið pirraður eina mínútuna og svo nokkrum sekúndum síðar skríkir hann af kátínu. Oftast er hann glaður og ánægður, hann vaknar til dæmis alltaf á morgnana mjög kátur.

Við erum núna búin að ganga frá þeim pappírsmálum sem þurfti hérna heima, búin að sækja um kennitölu og skila af okkur pappírum sem við fengum í Kína. Svo er læknisskoðun á dagskrá á mánudaginn. Að öðru leyti erum við bara að dúlla okkur eitthvað og búa til rútínu. Reynum að passa upp á að Kári Björn borði reglulega og fjölbreytt, að hann leggi sig á daginn (gekk fínt í dag og í gær) og fari að sofa á skikkanlegum tíma á kvöldin (hefur gengið vel hingað til, sofnar um áttaleytið). Við erum búin að fara aðeins í búðir og útréttingar en að öðru leyti ekki hitta annað fólk nema foreldra Andreu í smá stund í morgun. Þurfum svo að passa upp á að fara nógu mikið út úr húsi til að tapa ekki geðheilsunni. Líklega höfum við ekki farið nógu mikið út í dag því að það voru allir orðnir hálf pirraðir þegar leið að kvöldmat.

Það er gaman að gefa Kára að borða, hann borðar næstum allt sem við bjóðum honum með bestu lyst og borðar heilmikið. Stundum er hann svo glaður að sjá matinn sinn að hann klappar og/eða skríkir.

Það á eftir að vera skrýtið að vera öll heima næstu tvo mánuðina (eftir það skiptast foreldrarnir á að vera heima á meðan hitt vinnur) og við þurfum að vera dugleg að finna upp á einhverju til að gera. Væntanlega verður Húsdýragarðurinn mjög oft heimsóttur því að Kári Björn er afskaplega hrifinn af dýrum.

Í göngutúr með kerruna sem við fengum í Kína. Þessi kerra er ekki hentug fyrir íslenskar aðstæður og ný og voldugari kerra verður keypt á næstunni.

Vonandi verða hann og Birta, kötturinn okkar, ágætis vinir á endanum. Hann er mjög hrifinn af henni og er endalaust að spá í hvar hún sé. Hann er mikið að reyna að klappa henni og segir þá alltaf aaaaa í leiðinni (við erum búin að vera mikið að kenna honum að maður eigi að vera aaaaa við kisu). Hún leyfir honum ótrúlega oft að klappa sér og virðist taka þessari nýju mannveru alveg sæmilega, miðað við að hún hefur aldrei verið mikið fyrir börn. Kannski finnur hún á sér að þetta barn er ekki á leiðinni neitt og best að sætta sig bara við tilveru hans.

Við ætlum að halda áfram að blogga eitthvað, ekki á hverjum degi en allavega af og til. Annaðhvort þangað til við nennum ekki meir eða þangað til allt er orðið venjulegt hjá okkur og ekki lengur frá neinu að segja.