Komin til Jinan

Í dag flugum við frá Beijing til Jinan, þar sem Kári Björn er fæddur. Við þurftum að vakna fyrir klukkan sex og fá okkur snöggan morgunmat áður en við fórum út á flugvöll. Þar hjálpaði Liu Lifang, leiðsögukonan okkar í Beijing, okkur að tékka okkur inn á réttum stað, og pakka vel inn kerrunni sem við fengum fyrir flugið.

Það var einhver töf á því að flugvélin kæmist í loftið, en við komumst á endanum til Jinan, eftir um klukkutíma langt flug. Borgin er um 400 kílómetra suður af Beijing. Við áttum von á því að leiðsögumaðurinn okkar í Jinan tæki á móti okkur, og vorum því frekar hissa að sjá engan með blað með nöfnunum okkar við útganginn. Við biðum þar í svolitla stund, tveir hvítingjar með pappakassa með mynd af kerru, og áttum ekki að fara fram hjá neinum.

Korteri seinna, þegar enginn var búinn að gera sig líklegan til að tala við okkur, hringdum við í Lifang í Beijing. Hún hringdi í skrifstofuna hér í Jinan og við heyrðum svo í henni aftur. Hún sagði okkur að það hefði orðið einhver ruglingur, og leiðsögumaðurinn væri ekki á leið til að hitta okkur, en við gætum tekið leigubíl á hótelið og hitt hann þar.

Við skelltum okkur í leigubíl, en þegar á hótelið kom var enginn til að hitta okkur í móttökunni heldur. Við vorum að byrja að tala við starfsfólkið til að athuga með herbergið þegar ung kona kom askvaðandi að okkur og virtist vera leiðsögumaðurinn okkar. Virtist vera er rétt orðalag, því hún talaði verulega takmarkaða ensku, svo við skildum varla hvað hún var að segja. Við skildum þó að bíllinn sem hafi átt að sækja okkur hafi bilað.

Við fengum herbergi, en þegar við komum upp á hæðina okkar var enn verið að laga til í herberginu eftir síðustu gesti, svo við vorum færð í herbergið við hliðina. Gallinn var sá að herbergið er vægast sagt lítið. Til að koma barnarúmi fyrir á gólfinu þurfti að taka eina töskustandinn og hafa barnarúmið svo gott sem á ganginum, rétt við útidyrnar. Eftir að barnarúmið var komið inn tóku töskurnar restina af gólfplássinu. Þarna fannst konunni sem við héldum að væri leiðsögumaðurinn okkar bara fínt að skella okkur í sex nætur með nýja syninum okkar.

Við vorum ekkert ofboðslega hress með þetta, og jafnvel með takmarkaðan skilning hennar á ensku skildi hún að við vildum fá stærra herbergi. Þá upphófst mikil reikistefna og starfsmaður hótelsins reyndi að redda því. Það tókst næstum því, það var bara ekkert stærra herbergi laust, en við eigum víst að fá stærra herbergi á morgun. Sem betur fer, hér er einn lítill skápur, engar skúffur og sama og ekkert gólfpláss. Ekki heillandi að kynnast syninum við þessar aðstæður. En þetta ætti allt saman að reddast og í versta falli verða þetta bara nokkrir dagar af mögulegum þrengslum.

Þegar við fórum að spyrja “leiðsögumanninn” okkar um hit og þetta kom í ljós að hún var alls ekki leiðsögumaðurinn. Hún hringdi í einhvern karlmann sem er víst leiðsögumaðurinn okkar. Sá sagði okkur sorgarsögu, amma hans var að hans sögn flutt á spítala í dag.  Hann spurði hvort við vildum samt hitta á hann, sem við vildum að sjálfsögðu, enda margar spurningar varðandi ferlið á morgun. Þá sagði hann að amma hans ætti ekki langt ólifað, og hvort það mætti ekki bíða til morguns. Hvað getur maður sagt við því? Maður veltir því samt fyrir sér hvort sé rétt, að bíllinn hafi bilað eða amman veikst. Eða hvort bæði eða hvorugt hafi í raun gerst.

Við fengum að vita að við munum hitta Kára Björn klukkan 10:30 í fyrramálið. Klukkutíma fyrr munum við hitta leiðsögumanninn og fara yfir hvernig ferlið verður. Spennan er farin að aukast, því verður ekki neitað.

Eftir að búið var að leysa úr þessum ruglingi öllum vorum við orðin frekar svöng, enda átta tímar frá því við borðuðum morgunmat. Við skelltum okkur í verslunarmiðstöð sem er á móti hótelinu. Þegar okkur gekk illa að rata og finna einhverskonar “stjörnutorg” enduðum við á að fá okkur kjúklinganagga og franskar á McDonalds. Við röltum svo um mollið og fundum veitingastaði og verslanir, auk þess sem við fundum fínan stórmarkað rétt hjá hótelinu á röltinu til baka.

Við erum núna að slappa aðeins af eftir röltið, ætlum svo að fara út og fá okkur að borða (sennilega kínverskt, hver hefði trúað því?), og koma okkur svo snemma í háttinn. Vonandi getum við sofið eitthvað fyrir spennu þessa síðustu nótt okkar sem barnlaust par.

Hótelið okkar er risastórt, og virðist vera ágætlega staðsett.

Herbergið er pínu-ponsu lítið, og þegar barnarúmið er komið inn fer restin af gólfplássinu í töskurnar okkar tvær. Við eigum eftir að setja saman kerruna, það er ekkert pláss til þess hér inni! 

Við erum ekkert allt of sátt við að barnarúmið sé svo gott sem við útidyrnar á herberginu. Vonandi fáum við stærra herbergi á morgun. Ef ekki verðum við bara að lifa mjög þröngt í fimm daga með Kára Birni.