Klæðskerinn í Kína

Þá fer dögunum okkar í austurheimi fækkandi. Nú er fyrri deginum okkar í Beijing lokið, eða um það bil að ljúka. Nóttin gekk ótrúlega vel, Kári Björn svaf á milli hjá okkur, og þó hann hafi rumskað örlítið má segja að hann hafi sofið alla nóttina. Foreldrarnir náðu að hvílast ágætlega, en þótti leitt að þurfa að vekja snáðann klukkan 7:30 til að hefja dagskrá dagsins.

Aftur virtist Kári Björn hafa litla lyst á morgunmat, en nú teljum við okkur hafa einhverja hugmynd um hvers vegna það gæti verið. Þar til í gær höfðum við gefið honum mjólk í pela kvölds og morgna. Pela af venjulegri beljumjólk áður en hann fer að sofa, og einn þegar hann vaknar. Síðustu tvo morgna höfum við hins vegar blandað kínversku mjólkurdufti í vatn fyrir stúfinn, og þar sem sú mjólk er mjög sæt slær hún líklega verulega á matarlystina þann morguninn. Þar sem það er langt í næsta almennilega stórmarkað verðum við að sætta okkur við þetta þessa tvo morgna sem eftir eru af þessari ferð.

Fyrsta stopp dagsins var í silkiverksmiðju. Þar fengum við stutta kynningu á því hvernig silki verður til, og hvernig það er unnið. Svo fengum við söluræðuna, fyrst um kosti þess að sofa með silkisæng, en þegar við gerðum sölumanninum ljóst að við ætluðum ekki að kaupa sæng fengum við að skoða föt. Við keyptum tvo galla (buxur og jakka) á Kára Björn. Þetta eru „hefðbundin“ silkiföt, eitt blátt par sem ætti að passa fljótlega og annað rautt sem hann þarf að stækka svolítið til að nota.

Foreldrarnir keyptu tvenn kínversk silkiföt á Kára Björn. Mömmunni fannst áberandi skemmtilegra að skoða en feðgunum.

Andrea skoðaði ýmsa kjóla og toppa, en þrátt fyrir að hafa mátað eitthvað fann hún ekkert sem passaði nógu vel. Þarna fundum við þó loksins einn sætan pandabjarnarbangsa fyrir Kára, klæddan í rauðan silkijakka (Kári elskar rauðan lit), og eitthvað fleira smálegt. Þegar við komum út benti Lifang, leiðsögukonan okkar, Andreu á að hún gæti látið klæðskera kíkja á hótelið til að taka mál, og hann gæti saumað kjól á sólarhring. Það var of gott til að sleppa því, enda fallegur kínverskur silkikjóll eitthvað sem ekki gefast mörg tilefni til að kaupa á lífsleiðinni. Mamman fær því frekar dýran minjagrip um ferðina til Kína.

Næst á dagskrá var að skoða Himnamusterið (Temple of Heaven). Það er í stórum almenningsgarði og eins og á öðrum túristavænum stöðum í Peking var hellingur af fólki að skoða. Þetta er mjög flottur staður, og musterið sjálft er mjög tilkomumikið. Kári náði að sofa í góðan hálftíma í kerrunni, enda orðinn syfjaður þegar nálgaðist hádegið.

 Foreldrarnir með Himnamusterið í baksýn. Það er mjög óvenjuleg bygging og ekki dæmigerð fyrir kínverskar byggingar almennt, þar sem hún er kringlótt og gerð þannig að það voru engir naglar notaðir við samsetninguna.

Lifang segir ferðalöngunum frá sögu Himnamusterisins.

Kínverskar konur eru jafn hrifnar af því að vera hvítar og hvítar konur eru af því að vera brúnar. Þess vegna eru margar þeirra með sólhlífar eða regnhlífar til að hlífa húðinni.

Síðasta stoppið í fyrirfram ákveðnu dagskránni þennan daginn var á veitingastað sem sérhæfir sig í pekingönd. Þar fengum við borð inni í horni, og borin var á borð önd, auk súrsæts svínakjöts og seint og um síðir grænmetisrétts. Kári var frekar órólegur í matartímanum, og vildi lítið borða. Hann fúlsaði meira að segja við banananum sem foreldrarnir drógu upp þegar allt annað brást, sem hefur ekki gerst hingað til.

Foreldrarnir gæddu sér á hálfkaldri önd, sem var samt fín. Hún er borin fram með vorlauk, gúrku, þunnum pönnukökum og plómusósu. Saman er þetta mjög gott, en hefði eflaust verið betra að hafa matinn aðeins heitari. Það er lúxus fyrir barnlaust fólk...

Fljótlega eftir að við komum aftur heim á hótel kom Wu klæðskeri í heimsókn og tók mál af Andreu. Kári Björn var ekkert voðalega ánægður með að það væri einhver kall að vesenast í mömmu sinni en lét sig hafa það. Á hótelinu fengum við líka tvo hluti sem Lifang hafði látið gera fyrir okkur á meðan við vorum í Jinan. Annars vegar silkiskrollu sem málaðir höfðu verið á kínverskir stafir. Þar er kínverska nafnið hans Kára Björns með stórum stöfum, fæðingardagur og staður, og málaðir pandabirnir neðst. Svo fengum við kínverskan stimpil úr jaði með nafninu Kári og kínverska nafni guttans (Mingji). Skemmtilegir minjagripir fyrir Kára Björn þegar hann verður aðeins stærri.

Herra Wu kom og tók mál af Andreu, og situr núna eflaust sveittur við að sauma rauðan silkikjól fyrir hana. Kári Björn var ekki alveg viss um hvað hann ætti að halda um þennan ókunnuga mann sem var kominn inn á herbergið hans, en Wu staldraði stutt við svo það slapp til.

 

Eftir að hafa dundað okkur á hótelherberginu í svolitla stund ákvað litla fjölskyldan að kíkja á verslunargötuna sem er hér í nágrenninu. Eftir nokkra umhugsun ákváðum við að taka kerruna ekki með, heldur bara Ergo burðarpokann. Það reyndist vera slæm hugmynd og foreldrarnir voru báðir orðnir þreyttir á að halda á Kára annaðhvort í fanginu eða í burðarpokanum. Næst verður kerran með.

Við náðum að kaupa eitthvað af því sem við áttum eftir að kaupa, svo sem bók með myndum frá Kína, aðallega þökk sé því að Kári Björn sofnaði í burðarpokanum framan á pabba sínum. Hann Kári litli hefur nefnilega almennt séð ekkert voðalega mikla þolinmæði í búðum. Ekki frekar en pabbinn.

Kári Björn hefur rosalega gaman af því að fara upp og niður stiga og fara í lyftu. Þegar fjölskyldan þurfti að fara upp á sjöttu hæð í verslunarmiðstöð, og niður aftur, komst hann í feitt, því rúllustigar sameina að segja má þessi tvö áhugamál. Svo þurfti að fara aðeins meira upp og niður með pabba meðan mamma undirbjó burðarpokann.

Kvöldmaturinn var í nokkurs konar stjörnutorgi í verslunarmiðstöð sem við römbuðum á. Kári var búinn að borða lítið í dag og við foreldrarnir farnir að hafa áhyggjur. En þegar hann fékk að velja sér núðlur þá tíndi hann þær upp í sig með bestu lyst og foreldrarnir önduðu léttar. Í þetta skipti gerði það ekki mikið til þótt það hefðu aðallega verið núðlurnar sjálfar sem rötuðu upp í munn litla mannsins en grænmetið og kjúklingurinn vakið takmarkaða hrifningu, fyrir utan brokkolíið, sem virðist renna ljúflega í snáðann.

Þegar heim á hótel var komið fór Kári Björn í bað (enda ansi skítugur eftir að hafa borðað núðlur að miklu leyti sjálfur) og fannst honum það ekki leiðinlegt. Við búumst allavega við því að verða fastagestir í sundlaugar höfuðborgarsvæðins eftir að við komum heim ef Kári Björn hefur svipaðan áhuga á að fara í sund og að fara í bað.

Við reyndum að láta snúðinn fara að sofa um áttaleitið en það gekk hálf brösuglega. Hann virtist bara ekkert vera þreyttur og þótt hann sætti sig á endanum við að þurfa að vera uppi í rúmi þá vildi hann bara syngja og leika sér. Á endanum sofnaði hann þó, en það tók hátt í klukkutíma og nokkur smærri grátköst.

Á morgun er ferðinni heitið í íslenska sendiráðið til að fá vegabréfsáritun fyrir Kára Björn, og daginn eftir verður lagt af stað heim.

 Lítill maður er kominn með vegabréf. Það verður notað á leiðinni heim, en þegar hann verður kominn með íslenskan ríkisborgararétt fellur sá kínverski úr gildi og hann fær í framhaldinu íslenskt vegabréf fyrir næsta ferðalag.