Eftir að við komum heim

Við Brjánn erum búin að vera að bíða eftir barni í mörg ár. Frá því í lok apríl erum við svo búin að vera að bíða eftir að fá Kára Björn til okkar og erum búin að hugsa til hans á hverjum degi.
Hann er hins vegar ekkert búinn að vera að bíða eftir okkur. Hann þekkir ekkert annað en lífið á barnaheimilinu eða fósturfjölskyldunni (sem hann er líklega búinn að vera hjá í tvo mánuði) í Kína. Á meðan við Brjánn erum búin að vera að lesa okkur til um ættleiðingar, uppeldi og ýmislegt því tengt í langan tíma hefur Kári bara haldið áfram að lifa því lífi sem hann þekkir og gerir sér örugglega enga grein fyrir því hversu svakaleg breyting er í vændum hjá honum.

Kári Björn veit ekki hvað þýðir að vera fjölskylda eða hvaða hlutverki foreldrar gegna. Því þurfum við Brjánn ekki bara að kynnast honum og hann okkur, heldur þurfum við líka að kenna honum út á hvað fjölskylda gengur. Að foreldrar eru alltaf til staðar, að þeim megi treysta og að þeir sinni alltaf þörfum barna sinna.

Sem hluti af því er að þegar við komum heim munum við vera svoldið einangruð heima hjá okkur til að byrja með. Hversu lengi það tímabil gengur yfir verður bara að koma í ljós. Við munum bara fara eftir hvernig gengur og hvernig nýji sonur okkur kemur til með að bregðast við þessu öllu saman.

Þetta þýðir ekki að við verðum bara innilokuð heima hjá okkur, en það þýðir að það mun enginn koma í heimsókn til okkar fyrst um sinn. Þegar við hins vegar förum út getum við hitt fólk, til dæmis úti á róló eða í Laugardalnum eða eitthvað í þeim dúr. Svo munum við slaka á þessu hægt og rólega, eftir því hvernig gengur.

Þegar við komum til með að hitta annað fólk er mikilvægt að við séum þau einu sem sinnum Kára Birni. Það á enginn annar en við að halda á honum, hugga hann, gefa honum að borða og þess háttar. Hins vegar má alveg tala við hann og leika við hann.

Á meðan við kennum Kára hvernig foreldrar virka þá mun fólki kannski finnast að við séum að ofdekra hann eða koma fram við hann eins og hann sé miklu yngri en hann er. En þetta þarf að vera hluti af kennslunni og ágætt að fólk viti af því fyrirfram svo það haldi ekki að við séum eitthvað skrýtin (ekki það að okkur verður örugglega alveg sama þótt einhverjum þyki það).

Við viljum biðja ykkur öll um að hjálpa okkur í þessu með því að þegar við hittumst að vera ekki að reyna að halda á Kára Birni eða gefa honum eitthvað (ef á að gefa honum eitthvað t.d. að borða þarf að rétta okkur það og við látum hann fá það). Hann þarf að læra að við séum best og að við munum alltaf sinna þörfum hans.