Heimsóknin á spítalann

Fyrsta nóttin okkar sem við vorum þrjú saman gekk ágætlega. Foreldrarnir vöknuðu reyndar við hvert einasta hljóð sem Kári Björn lét frá sér fyrstu klukkutímana, en náðu eftir það að sofa ágætlega síðustu fjóra tímana eða svo. Eins og allir vita þurfa foreldrar almennt ekki að sofa.

Kári hefur ekki verið með bleyju síðasta hálfa árið, og við ákváðum að prófa að láta hann sofa bleyjulausan fyrstu nóttina. Við vissum að það væri áhætta, enda miklar breytingar hjá honum þessa dagana og öll rútína úr skorðum, og í ljós kom að það hafði orðið slys um nóttina. Það var svo sem lítið mál, en við ákváðum að hafa hann með bleyju til vonar og vara, en halda áfram að setja hann á klósettið. Svo sjáum við til hvað gerist þegar við erum komin heim í rútínuna.

Við fórum snemma í morgunmat, enda stóð til að fara með Kára Björn í læknisskoðun þennan morguninn. Morgunmaturinn gekk ekkert frábærlega, hann var búinn að fá heilan pela af mjólk áður en við fórum, og hafði meiri áhuga á að vesenast en að borða grjónagrautinn sinn eða steiktu eggin. Hvorugtveggja er algengur morgunmatur á barnaheimilinu, en núna borðaði hann ekki mikið. Hann vildi borða grjónagrautinn sjálfur, sem þýddi að sjálfsögðu að meirihlutinn fór framhjá munninum. Hann er mjög hrifinn af barnaskeiðunum sem við komum með, en eðlilega ekki vanur að nota þesskonar skeiðar. Í Kína eru notaðar skeiðar sem eru meira eins og ausur, og ekki endilega settar upp í munninn heldur bornar að honum og hellt upp í munninn. Kári þarf að venjast nýju skeiðunum, eins og mörgu öðru þessa dagana.

Eftir morgunmatinn fórum við á spítalann. Þar ferðuðumst við á milli hæða og hittum mismunandi lækna. Versta upplifunin fyrir lítinn mann var þegar það var tekin blóðprufa. Þá var stungið í einn puttann og hann “mjólkaður” í tilraunaglas til að ná nógu blóði. Eðlilega var hágrátið, hver vill eiginlega láta fara svona með sig?

 Fjölskyldan fyrir utan skrifstofuna hjá einum af læknunum sem heimsóttir voru þennan daginn.

 Skeiðar eru nauðsynlegur staðalbúnaður í öllum læknisheimsóknum.

Almennt hefur Kári Björn verið mjög rólegur þegar hann er að ferðast á milli staða, og þegar hann er kominn á nýjan stað. Eftir smá stund tekur hins vegar grallarinn við og hann fer að skoða sig um. Á spítalanum var hann aðeins öðruvísi. Þar voru mörg grátandi börn og hann vildi helst bara vera hjá öðru hvoru okkar. Kári tók læknunum almennt með hraustlegum gráti, hvort sem til stóð að vikta hann, mæla hæð eða umfang að öðru leyti, nú eða pota priki í munninn eða tæki í eyru og nef. Það virtist skila tilætluðum árangri, og læknarnir voru fljótir að skoða hann í bak og fyrir.

 Svona mæla Kínverskir læknar hæð lítilla barna. Það þýðir ekki að litlu börnin þurfi að vera svakalega ánægð á meðan því stendur. Kári Björn vildi bara vera hjá mömmu og pabba, ekki liggja á einhverju mælitæki.

Svo þurfti aðeins að skoða skrokkinn, við litla hrifningu litla mannsins.

Kári reyndist vera frekar lítill miðað við aldur, 88 sentímetrar og tæp tólf kíló. Það er alveg eðlilegt fyrir börn af barnaheimilum, og segir ekki til um hvort hann verði stór eða ekki seinna meir. Læknarnir fundu ekkert að stráknum, svo heilsufarið mun ekki stöðva heimferðina eftir rúma viku.

Það reyndist frekar auðvelt að fá að mæla höfuð, mitti og brjóst, enda hægt að gera það í fanginu á mömmu.

Það hellirigndi fyrripart dagsins, svo við ákváðum að hætta við fyrirhugaða skoðunarferð um garð í miðborg Jinan þar sem eru frægar uppsprettur. Á leiðinni upp á hótel fórum við í stórmarkað og keyptum mjólk, banana og fleira gott. Kári var orðinn frekar órólegur, enda er hann vanur að leggja sig í tvo tíma í hádeginu og hafði ekki fengið að borða frá því hann fékk cheerios á spítalanum meðan við biðum. Við komumst samt klakklaust heim á hótel í úrhellinu. Það var ekki langt að fara, og Andrea gat haldið á Kára með regnhlíf á lofti á meðan Brjánn öslaði með kerruna í gegnum pollana í steypiregninu.

Kári reyndist ekkert sérstaklega svangur þegar upp á herbergi var komið. Hann borðaði samt meirihlutann af banana, og drakk smá mjólk. Hann var greinilega orðinn mjög þreyttur, en virtist ekki átta sig alveg á því hvernig hann ætti að bera sig að því að leggja sig. Hann vildi ekki liggja með mömmu og/eða pabba, ekki einn, ekki í sófanum og ekki í hjónarúminu. Kerrutrixið sem virkaði svo vel kvöldið áður gekk ekki þar sem kerran var rennandi blaut.

Eftir að hann var búinn að vesenast aðeins ákváðum við að prófa að gefa honum smá jógúrt. Honum leist vel á það, en minna vel á að foreldrarnir vildu stýra skeiðinni til að koma jógúrtinni í munninn. Eftir smá valdabaráttu var litla manninum nóg boðið, neitaði að borða meira og vildi ekkert hafa með þetta fólk að gera meira. Hann hágrét í korter eða tuttugu mínútur, með tilheyrandi ekkasogum. Hann var í fanginu á Andreu allan tímann, hann reyndi af og til að komast burtu, en við verðum að hugga hann þegar hann grætur svo hann var knúsaður þar til ekkasogin hættu. Þá lagðist hann örmagna í sófann og sofnaði. 

Við áttuðum okkur fljótt á því að þó gráturinn hafi byrjað vegna jógúrtsins snérist þetta um svo miklu meira, allar þessar breytingar, og ekki síst nýja fólkið. Þetta er eiginlega svolítið gott merki. Sum börn eru algerlega katatónísk vegna svona breytinga, önnur eru algerir sjarmörar til að fá sem mesta athygli frá öllum, en tengja ekki við neinn. Við lítum þannig á að þetta séu óskaplega eðlileg viðbrögð hjá litlum manni við stórum breytingum.

Eftir þennan erfiða fyrripart dags voru foreldrarnir lítið minna þreyttir, og ekki búnir að borða neitt frá því snemma um morguninn (þökkum kínverskum hænum kærlega fyrir sitt framlag, maður endist ótrúlega á einu eða tveimur eggjum með ristaða brauðinu). Þá höfðum við loksins smá tíma til að borða, hituðum okkur bollasúpu og borðuðum banana og þurrt kex með. Ég held það sé ekki ofsögum sagt hjá öðrum sem hafa farið til að sækja börn að fólk þyngist ekki í svona ferðum! Fyrir ferðina fannst okkur frekar fyndið að fólk vildi endilega hafa með sér bollasúpur, orkustangir og annað að heiman, enda hægt að kaupa allt þetta og meira til í Kína, ekki satt? En þegar á hólminn er komið vorum við mjög þakklát fyrir að hafa þetta til að grípa til, enda auðveldara að eiga svona til heldur en að fara í kínverska búð, leita að einhverju sem gæti mögulega verið eitthvað í áttina að því sem maður er að leita að, og reyna svo að átta sig á því hvernig á að borða það. Hér eru svo til allar umbúðir bara með kínversku. 

Andrea ákvað að leggja sig Kára Birni til samlætis, en Brjánn ákvað að nota tímann frekar til að byrja á bloggfærslu dagsins. Það er frá mörgu að segja, og betra að skrifa áður en of langt líður. Við viljum endilega hafa sem flest smáatriði með í blogginu. Ekki bara svo þið sem fylgist með getið fengið að vita sem mest, heldur af því þetta er líka nokkurskonar dagbók fyrir okkur, svo við gleymum ekki því sem okkur finnst mikilvægt í ferðinni, og frá fyrstu dögunum með Kára Birni. Einhverntíman verður þetta snurfusað aðeins og sett í bók sem Kári Björn getur lesið síðar. 

Við ætlum að taka það rólega það sem eftir er dags. Mögulega kíkjum við í stórmarkaðinn og aðrar búðir, þar sem okkur vantar einhvern slatta af fötum á stráklinginn. Hann er heldur minni en við áttum von á, svo það þarf aðeins að bæta í safnið af minnstu stærðunum. Svo förum við örugglega út að borða í kvöld, svona svo foreldrarnir fái einhverja næringu líka. Það gæti því alveg eins verið að við bloggum ekki meira eftir restina af deginum, enda planið að gera sem minnst og halda áfram að kynnast Kára Birni betur.

 Kári Björn grallari vesenast með cheerios og dollu á meðan við biðum á spítalanum.