Stórmarkaður og baðferðin mikla

Blogg númer tvö þennan daginn. Jájá, svona höfum við lítið að gera hérna í Kína...

Eftir lúrinn fórum við í stórmarkað þar sem okkur vantaði hitt og þetta, meðal annars bleyjur og banana. Þar sem kerran var blaut eftir rigninguna og Kári Björn vildi helst bara vera í fanginu á okkur prófuðum við að setja hann í Ergo burðarpoka hjá Andreu. Hann var alveg til í það, svo framarlega sem lundinn, skeiðarnar, snudda og pelaþvottabursti fengju að vera með. Á leiðinni í stórmarkaðinn þarf að labba framhjá fatabúðum og Kára Birni leist greinilega vel á gínurnar því hann benti á hverja einustu og sagði dah. Mögulega fannst honum þetta vera skrýtið fólk, enda sumt af því hauslaust.

Á meðan við vorum í búðinni var eins gott fyrir okkur að stoppa ekki of lengi á einum stað. Kári Björn virðist nefnilega vera þannig að ef hann vill fá eitthvað þá ÆTLAR hann að fá það. Ef við hlýðum ekki gefur hann frá sér óánægjuhljóð sem gæti endað með grátkasti. Þolinmæðin hans í búðarferðinni var ágæt til að byrja með en svo vildi Kári ekki lengur vera í burðarpokanum og tók smá grátkast á meðan Brjánn var að borga fyrir innkaupin. Andrea reyndi að róa hann en ekkert lagaðist fyrr en pabbinn kom og tók hann í fangið. Þá hætti hann um leið. Brjánn var alveg vel sáttur við að fá að vera huggarinn því að Andrea hafði verið í því hlutverki á spítalanum fyrr um daginn.

Á leiðinni upp á hótel aftur fengum við okkur að borða. Rétt við stórmarkaðinn var nokkurs konar stjörnutorg þar sem við keyptum kjúkling, hrísgrjón, brokkolí og óskilgreindan kínverskan rétt. Okkur foreldrunum til mikillar gleði borðaði Kári Björn svoldið þegar við vorum búin að uppgötva að hann kann ekki að tyggja fasta fæðu. Hann fékk pínulitla bita af kjúklingi og soðnu brokkolí sem þurfti ekki að tyggja og svo að sjálfsögðu svoldið af hrísgrjónum eins og er til siðs í Kína. Mjög líklega munum við fara aftur á þennan stað

Þegar við erum búin að átta okkur á því að hann kann ekki að tyggja fasta fæðu kemur það okkur í sjálfu sér ekki stórfenglega á óvart því að við höfum heyrt að þetta sé algengt hjá börnum sem alast upp á barnaheimilum. Það er mun einfaldara fyrir barnaheimilið að gefa börnum að borða mauksoðinn mat, heldur en eitthvað sem þarf að skera í bita. Við höfðum einmitt verið að spá í að í gærkveldi prófuðum við að gefa honum gúrku til að naga. Hann tók bita af gúrkunni en svo var bitinn bara upp í honum eins og hann vissi ekki hvað ætti að gera við hann. Við héldum að honum þætti gúrkan vond, en núna vitum við betur.

Annað dæmi um hvað við erum búin að læra er að hann kann á kínverskar skeiðar en ekki skeiðar eins og við erum vön. Hann kann að hella upp í sig úr kínverskri skeið en kann ekki að setja venjulega skeið upp í sig á þann hátt sem við notum skeiðarnar. Á staðnum sem við fengum okkur snemmbúna kvöldmatinn okkar voru einnota kínverskar skeiðar sem við hömstruðum svoldið. Suma bita fékk hann beint í munninn með prjónunum frá pabba og mömmu, en aðra settu þau með prjónunum í skeiðarnar hans, og hann sturtaði þeim í sig, og sleikti það úr skeiðinni sem ekki fór öðruvísi í munninn.

Við prófuðum þetta aftur þegar við vorum að prófa að gefa Kára ávaxtamauk úr plastpoka með stút (nokkurs konar ferna). Fyrst reyndi hann að drekka beint af stút, en setti allt of mikið upp í sig af frekar þykku mauki og það fór meirihlutinn úr munninum aftur og yfir hann allan. Þegar við prófuðum að setja maukið í skeið þá gekk þetta miklu betur. Við erum enda stanslaust að læra á hvert annað þessa dagana.

Stuttu eftir að við komum til baka upp á hótel kom grátkast númer þrjú um daginn. Það entist sem betur fer styttra en það fyrsta, en tók á engu síður. Þá gilti bara það sama og áður, að knúsa litla manninn á meðan hann reyndi að brjótast um. Svo þurftum við aðeins að skipta liði, því okkur vantaði bæði fleiri föt í minna lagi fyrir okkar mann, en svo erum við að fara að heimsækja barnaheimilið á morgun og þá er til siðs að gefa föt í staðinn fyrir fötin sem við fengum strákinn okkar í.

Á meðan Andrea hentist um miðbæinn í leit að fötum fyrir Kára Björn og barnaheimilið áttu Brjánn og Kári Björn góða stund saman á hótelherberginu. Kári hefur gaman að því að leika sér með bolla sem hægt er að stafla í turn og barnaskeiðar, hann er greinilega í eldamennskuleik, hrærir í pottum og gefur foreldrunum og Bóbó kanínu að smakka. Við þurfum greinilega að eignast dóta-eldhúsáhöld fyrir hann til að leika með þegar við komum heim.

Þegar Kári leikur sér heima lítur hann svo á að föt séu aukahlutur sem hægt er að komast af án, svo hann reif sig úr buxum og bol og sprangaði um á bleyju og nærbuxum þar til Andrea kom heim. Þar sem það hafði rignt fyrr um daginn var ekkert sérstaklega hlýtt, og ekki hægt að hækka hitann á loftkælingunni (og þar af leiðandi slökkt á henni), svo þá varð að leika sér með teppi og uppi í rúmi til að halda á sér hita þegar ærslin minnkuðu. Kári verður líklega kúrudýr og mikið fyrir knús, því hann var alveg tilbúinn að hnoðast með pabba sínum í hjónarúminu, fara í kollhnís og velta sér á alla kanta, og fannst fátt skemmtilegra en þegar pabbinn puðraði á honum magann.

Hann hefur lítið gaman af því að lesa bækur, fyrir utan myndaalbúmin sem við erum með. Eitt sem við sendum honum áður en við fórum af stað, og annað með myndum af okkur, nánustu fjölskyldu, húsinu okkar og auðvitað Kára Birni sjálfum. Sérstaklega finnst honum skemmtilegt að finna myndir af sjálfum sér, benda á sig og myndina og segja nafnið sitt. Bækurnar sem við keyptum, með myndum af ávöxtum, dýrum, krökkum og fleiru hafa ekki vakið áhuga enn sem komið er. Sama má segja um boltann og litla vörubílinn. Það dót fær allt 0 stig í samkeppninni um athygli Kára Björns.

Það sem fær athygli er ýmiskonar dót og drasl sem litlir puttar ná í. Plastkeiðarnar úr Söstrene Grene eru vinsælar, og þegar menn ná í hleðslutæki fyrir farsíma geta þeir dundað sér með það í tuttugu mínútur (sem er heil eilífð á Kára-mælikvarðanum). Bæði er hægt að halda í endann a snúrunni og draga innstungu-græjuna á eftir sér, hring eftir hring í svítunni, og hægt að pota mjóa endanum í allt mögulegt. Það síðarnefnda er enn skemmtilegra ef pabbi gefur frá sér furðulegt hljóð þegar potað er í Bóbó eða eigin táslur.

Eftir að feðgarnir höfðu leikið í klukkutíma eða svo kom Andrea loksins heim eftir vel heppnaðan verslunarleiðangur. Kári Björn virtist ánægður að sjá mömmu sína og gaf henni knús. Svo varð hann enn glaðari þegar hann sá hvað kom upp úr pokanum og vildi strax fara í nýju náttfötin sín.

Næst var bað á dagskránni. Við áttum fyrirfram ekki von á vandræðum, þó við höfum heyrt að sum börn sem eru ættleidd hafi kannski aldrei farið í baðkar með vatni fyrr en þau komu til kjörforeldranna. Kára finnst nefninlega rosalega gaman að fá að sulla í vaskinum. Lítið mál að fá hann til að þvo puttana, en erfiðara að fá hann til að hætta að sulla.

Kári Björn var hæstánægður með að fara í bað og skemmti sér konunglega við að sulla. Hann kippti sér ekkert upp við að mamma væri með í baðinu (við vorum ekki viss um hvernig hann myndi bregðast við svo við þorðum ekki öðru) og enn síður þegar mamman fór að hella yfir hann vatni, það fannst honum bara gaman. Svo þegar tími var kominn til að fara uppúr þá var vatninu hleypt úr baðinu og stuttu eftir að allt vatnið var horfið stóð Kári upp sjálfviljugur og vildi láta þurrka sig. Fyrsta baðferðin gekk semsagt svona glimrandi vel.

Tannburstunin sem fylgdi í kjölfarið gekk líka ágætlega, þótt hún hefði meira verið til málamyndunar en til að halda tannheilsunni í lagi. Við vitum ekki hvort hann er vanur því að vera tannburstaður, hann allavega reyndi að greiða sér um hárið með tannburstanum þegar hann fékk hann í hendurnar, þannig að kannski ekki.

Við erum bara svona að reyna að finna út úr hvað hentar og hentar ekki. Þegar kom að því að litli maðurinn þyrfti að fara að sofa prufuðum við að gefa honum pela í fanginu á okkur en það gekk ekki lengi, næsta skref var þá bara að setja hann í kerruna og keyra nokkra hringi um hótelsvítuna okkar þar til hann sofnaði.

Núna erum við foreldrarnir að njóta rólegheitanna, búin að fara í langþráðar sturtur, sortera óhrein föt sem við ætlum að láta þvo fyrir okkur, laga aðeins til og erum að fara að gera allt tilbúið fyrir morgundaginn. Morgundagurinn gæti orðið erfiður því að við erum að fara að heimsækja barnaheimilið. Við vitum ekki hvernig Kári Björn muni bregðast við og erum viðbúin eiginlega hverju sem er.

Bestu kveðjur til allra og takk fyrir öll hlýlegu kommentin sem við höfum verið að fá, bæði hér og á Facebook. Við foreldrarnir erum ansi þreytt eftir daginn en ótrúlega hamingjusöm.

Þreyttur gaur eftir erfiðan dag!