Stóri dagurinn!

Við erum orðin foreldrar!

Varúð. Þessi færsla gæti orðið löng!

Rétt eftir klukkan tíu í morgun hittum við Kára Björn í fyrsta skipti. Hann kom frá barnaheimilinu með starfsmanni heimilisins. Það fyrsta sem við heyrðum var barnsgráturinn. Hann var ekki hrifinn af því að koma inn á þetta stóra hótel. Gráturinn jókst bara þegar hann hitti foreldra sína í fyrsta skipti. Það er samt alls ekki slæmt, það eru eiginlega bestu mögulegu viðbrögðin. Aðrir möguleikar eru að hann sé algerlega stjarfur, jafnvel dögum saman, eða að hann kippi sér ekkert upp við breytingarnar, sem benda til þess að hann sé ekki að tengja.

Starfsmaðurinn sem kom með Kára Björn til okkar kunni samt alveg trixið til að róa okkar mann. Hann opnaði lítinn snakkpoka og rétti honum, og Kári Björn róaðist aðeins þegar hann fór að tína upp í sig góðgætið. Hann vildi ekki mikið tala við okkur til að byrja með, en þáði náðsamlegast lítið box með cheerios og kexi. Þá komumst við að því að hann er alls ekki til í að sleppa nokkru sem hann nær að koma höndunum yfir. Sem er ákveðið vandamál þegar maður er bara með tvær hendur og langar að halda á cheerios-dollunni, snakkpokanum og lunda-bangsanum sem við gáfum honum.

Við sendum Kára Birni pakka áður en við fórum til Kína. Í honum var Bóbó tuskukanína, myndaalbúm með myndum af honum, okkur og fleiru, ásamt kexi, rúsínum, teppi og fleiru, að ógleymdri einnota myndavél. Þetta komst allt til skila, sem er ekki sjálfgefið, og við fengum albúmið, Bóbó og myndavélina til baka aftur.

Starfsmenn barnaheimilisins höfðu greinilega undirbúið greyið litla eitthvað fyrir yfirvofandi breytingar, því hann hafði greinilega lært að þetta undarlega fólk á myndunum skyldi heita mama og baba. Þessi hæfileiki stráksins vakti skiljanlega mikla kátínu okkar, þó við áttum okkur á því að í hans huga eru þetta bara einhver nöfn á þessu fólki, hann skilur ekki hvað hugtökin mamma og pabbi þýða. Að þetta sé fólkið sem ætli alltaf að vera til staðar fyrir hann, gefa honum ást og mat, húsaskjól og huggun. Alltaf. Ekki bara þar til þeim býðst betra starf. Hann þekkir auðvitað ekkert annað en barnaheimili með starfsmönnum sem passa hann eins og alla hina krakkana.

Kári Björn kom í nýjum bol og nýlegum stuttbuxum, og glænýjum sandölum. Það er mjög venjulegt að starfsmenn barnaheimila setji börnin í ný og góð föt þegar þau fara til foreldranna. Stuttlingurinn var ekki með bleyju, og starfsmaðurinn sagði okkur að hann hafi ekki notað bleyju í hálft ár. Eftir þennan eina dag með okkur hefur hann ekki klikkað ennþá, þrátt fyrir að það séu miklar breytingar í gangi. Hann hefur farið nokkrum sinnum á klósettið til að pissa, og fyrir háttinn kúkaði hann eftir að hafa bent á að hann vildi gera það. Við erum með einhverjar bleyjur með okkur, en ef til vill þurfum við ekki á þeim að halda.

Kínversk börn eru yfirleitt kölluð gælunöfnum af foreldrum og öðrum ættingjum. Nöfnin eru frekar einföld, fyrst kemur ættarnafnið, eitt kínverskt tákn, og svo eiginnafnið, tvö kínversk tákn. Kári Björn fékk ættarnafnið Fu, og eiginnafnið Mingji, sem er samansett úr táknunum Ming og Ji (borið fram djí). Gælunafnið hans er Ji-Ji (djí-djí), og við köllum hann það til að byrja með, áður en við förum að lauma nöfnunum sem við höfum gefið honum með. Það eru alveg nógar breytingar hjá greyinu þessa dagana þó við hirðum ekki af honum nafnið. Hann fær reyndar að halda nafninu til frambúðar, við nefnum hann Kára Björn Mingji Brjánsson.

Við áttum mjög erfitt með okkur þegar við hittum hann fyrst, en fengum ekki mikinn tíma til að kynnast honum í ró og næði. Leiðsögumaðurinn okkar vildi drífa okkur út á ljósmyndastofu sem er við hliðina á hótelinu. Það þurfti að taka myndir af honum og af okkur þremur saman fyrir pappírana sem við þurftum að skila inn seinna.

Kári Björn var ekkert allt of sáttur þegar Andrea tók hann upp í fyrsta skiptið, en hann róaðist fljótlega og hún hélt á honum á ljósmyndastofuna. Þar grét hann svolítið, en náði samt að stilla sér upp fyrir myndavélina. Svo þurftum við að bíða eftir myndunum úr framköllun. Við gátum leikið aðeins við hann á biðstofunni, hann vildi ekki sjá litla vörubílinn sem við buðum upp á, en cheerios var algerlega málið. Við máttum ekki taka dolluna af honum, en máttum hjálpa honum að veiða smá snakk upp úr pokanum, sem hann setti svo í dolluna áður en hann borðaði það.

Eftir myndatökuna fórum við upp í litla rútu sem flutti okkur á milli staða í dag. Þar var enginn barnabílstóll, og reyndar engin bílbelti heldur fyrir aðra en ökumanninn. Þetta er það sem má búast við hér í Kína, og við urðum einfaldlega að hegða okkur eins og heimamenn, þó okkur væri meinilla við það. Í bílnum fengum við fyrstu brosin frá Kára Birni. Andrea sat með hann við hliðina á sér, og Brjánn sat fyrir framan. Hann kíkti yfir til Kára litla, sitt hvoru megin við hauspúðann, sem kallaði fram bros, og svo skríkjur. Stuttu seinna fékk Andrea eitt bros líka þegar hún fór að leika við hann. Stuttbuxurnar sem hann var í voru með myndum af kanínum og Andrea benti á nefið, munninn og augun á kanínunni, Kára og sér. Það þótti honum fyndið. Kannski var þetta skrítna fólk ekkert svo slæmt.

Næsta stopp var skrifstofa þar sem farið var yfir pappírana okkar, og við fylltum út fleiri. Þetta var mjög róleg skrifstofa, bara ein ung kona að vinna við risastórt borð. Hún talaði ensku, og hjálpaði Brjáni að fylla út ýmiskonar eyðublöð með kínverskum leiðbeiningum. Að lokum prentaði hún staðfestingu á því að við værum löglegir foreldrar Kára Bjarnar, sem þurfti svo að fara með á annan stað til að staðfesta. Fyrst þurfti Kári Björn að gefa handafar á blað, sem hann gerði með mikilli ánægju. Við höfum séð myndir af honum að mála með rauðri málingu með puttunum, og honum fannst þetta greinilega álíka skemmtilegt. Hann þrýsti lófanum svo fast á stimpilpúðann að konan þurfti að þerra hendina aðeins áður en hann skellti lófanum á blaðið. Við lítum svo á að hann hafi verið orðinn sáttur við þessa undarlegu hvítingja, og hafi með þessu staðfest fyrir sinn part þessar breytingar.

Á meðan við biðum eftir að pappírsmálin kláruðust þarna fórum við fram í anddyri og Kári Björn var frekar órólegur. Andrea reyndi að róa hann með því að sýna honum stóra styttu af hesti og allt í einu fór hann að rykkja sér afturábak. Við bjuggum bara til leik úr því með því að setja hann á hvolf og þá fengum við fyrsta hláturinn. Fleiri hlátrar fylgdu í kjölfarið, bæði hjá Andreu og Brjáni.

Þegar þessu var lokið fórum við aftur á hótelið. Þar var okkur lofað stærra herbergi fljótlega, og leiðsögumaðurinn skildi alveg umkvartanir okkar þegar hann ská-skaut sér inn á herbergið okkar. Kári Björn var orðinn sæmilega frakkur, og það hýrnaði heldur betur yfir honum þegar hann sá skál með tveimur banönum uppi á herberginu. Hann gúffaði strax í sig einum banana. Það var pínu erfitt að fá að taka utan af banananum meðan hann var að borða, hann fattaði ekki að toga hýðið neðar þegar hann kom að því, en svo fengum við að hjálpa honum. Hann vælir svolítið þegar honum þóknast ekki eitthvað, fer ekki að gráta heldur vælir aðeins. Það gerði hann líka þegar við gerðum okkur líkleg til að hjálpa honum með bananann, en hætti snarlega þegar hann áttaði sig á að nú gat hann borðað meira.

Á meðan Kári Björn borðaði banana afhenti starfsmaður barnaheimilisins okkur líka smá persónulega muni sem Kári Björn á. Þar á meðal ljósrit af úrklippu úr dagblaði, þar sem auglýst er formlega að þessi strákur hafi fundist, og auglýst eftir foreldrum hans. Við fengum líka litla bók sem er sennilega yfirlit yfir heilsufar hans. Hún er öll á kínversku, svo við þurfum að fá aðstoð þegar við skoðum hana. Svo kom rúsínan í pylsuendanum, þegar við fengum gallann sem Kári Björn litli var í þegar hann fannst. Gallann sem allar líkur eru á að líffræðileg móðir hans hafi klætt hann í áður en hún skildi hann eftir á stað þar sem hann myndi finnast fljótt. Allt svona eru ómetanlegir fjársjóðir í huga foreldra ættleiddra barna, og eflaust í huga Kára Björns líka seinna, þegar hann hefur þroska til að skilja þetta.

Þegar þarna var komið var klukkan að nálgast tólf, og kominn tími á hádegismat. Leiðsögumaðurinn og starfsmaður barnaheimilisins fóru og fengu sér að borða, og þurftu svo að skreppa með vegabréfin okkar, svo við fórum bara þrjú að fá okkur eitthvað. Kári Björn var ekki svangur, eðlilega eftir að hafa borðað banana, cheerios og kex, að ógleymdum heilum snakkpoka. Við höfðum ekki mikinn tíma, og vildum ekki fara á háværa samansafnið af veitingastöðum sem við vitum um til að fá okkur kínamat, svo við fórum bara á KFC. Ekkert okkar hafði mikla lyst á matnum, en fullorðna fólkið áttaði sig á því að það þyrfti að borða, svo það skiptist á að borða og leika við Kára Björn á leiksvæðinu á KFC.

Kára litla fannst mjög gaman að leika sér, það var lítil rennibraut sem þurfti að príla upp í. Hún var samt ekkert sérstaklega sleip, svo á endanum fattaði litli maðurinn að það væri miklu skemmtilegra að hlaupa niður. Þegar maður er bara tveggja ára og fjögurra mánaða þarf samt pabbi eða mamma að grípa mann ef ekki á að fara illa.

Eftir hádegismatinn fórum við aðeins aftur upp á herbergi. Þar rakst Kári Björn sér til mikillar gleði á hinn bananann sem við áttum uppi á herbergi, og var ekki lengi að gúffa honum í sig. Svo fórum við niður í móttökuna og hittum leiðsögumanninn og starfsmann barnaheimilisins til að fara á fleiri skrifstofur, fylla út fleiri pappíra og fá fleiri stimpla.

Við fórum aftur í bílinn, og í þetta skiptið sátum við öll þrjú í einni sætaröð. Kári Björn sat mjög stilltur, og var greinilega orðinn syfjaður. Eftir smá stund sofnaði hann í fanginu á okkur. Það var ótrúlega góð tilfinning fyrir okkur öll þrjú!

Svo tók við pappírsvinna á nýrri skrifstofu. En fyrst þurfti að taka nýja mynd af litla manninum. Hann var hálf syfjaður og vildi bara vera í fanginu á pabba, svo við hinkruðum aðeins áður en myndin var tekin. Eftir það þurfti að sinna pappírunum. Fyrst um sinn sáu leiðsögumaðurinn og starfsmaður barnaheimilisins um það á meðan við lékum við Kára Björn. Hann var orðinn mjög hress og bara ánægður með okkur, farinn að hlaupa um allt í eltingaleik við okkur, og vissi ekkert skemmtilegra en þegar við lyftum honum upp og hann lét sig gossa afturábak svo hann hékk á hvolfi.

Svo fórum við upp á næstu hæð, þar sem var löng skrifstofa með mörgum starfsmönnum en frekar fáum viðskiptavinum. Þar skiptumst við á að elta Kára Björn, sem fannst ótrúlega gaman að hlaupa eftir skrifstofunni með okkur á eftir. Það var líka mjög gaman að rífa í laufblöðin á plöntunum á skrifstofunni, sem við áttuðum okkur á að voru ekki gerviblóm eins og á skrifstofum á Íslandi þegar hann fór að rífa af þeim laufin. Þarna þurfti að taka eina mynd til viðbótar af drengnum, skrifa undir á nokkrum stöðum og þessháttar.

Þá var komin tími á síðustu skrifstofu dagsins. Aftur fórum við í bílinn, og í þetta skipti þurftum við að fara í Notarius Publicus, til að fá staðfest að allir þessir pappírar væru löglega gerðir og við mættum sannarlega vera foreldrar Kára litla. Þar þurfti að fylla út fleiri eyðublöð, og meðan dundaði Kári Björn sér við að færa cheerios úr einu boxi í annað, og dreifa því svolítið á skrifstofuna.

Þegar þessu var loksins lokið fórum við aftur á hótelið. Þar fengum við loksins að skipta um herbergi, og vorum upphafin af þriðju hæðinni á þá fimmtu, úr kústaskáp í svítu. Það er ekkert grín, við erum með svefnherbergi sem er stærra en fyrra herbergið, að baðinu þar meðtöldu, svo er stofa með sófum og skrifborði, eldhúskrókur og stórt baðherbergi. Það er aldeilis munur, þessu var reddað og vel það!

Nú höfðum við smá tíma til að leika, og sannfærðumst endanlega um að Kári litli er alger gaur, sem hefur gaman af því að ærslast, róta til dóti, fella turna og sulla í vatni. Hann virðist við fyrstu kynni vera virkilega skemmtilegt barn! Kári gauraðist svolítið í svítunni okkar, sullaði í vaskinum með Andreu og hoppaði í rúminu okkar. Þar fann hann líka náttfötin hennar Andreu, og skemmti sér mikið við að fara í þau.

Hann meiddi sig aðeins þegar hann var að leika í rúminu, og fyrstu viðbrögðin hjá honum voru að stökkva til Andreu og fá hana til að hugga sig. Það eru alveg ótrúlega frábær viðbrögð, því það sýnir að hann hefur notið umhyggju og skilur að við viljum hjálpa honum. Það er algengt að börn sem hafa búið á barnaheimilum sýni svo gott sem engin sársaukaviðbrögð, gráti ekki þó þau meiði sig og vilji þaðan af síður að einhver huggi þau. Þetta gladdi okkur þess vegna ótrúlega mikið. Seinna um daginn meiddi hann sig pínulítið aftur og þá fékk Brjánn að hugga hann.

Í nýju svítunni fann Kári Björn tvo banana til viðbótar. Fyrsta var sporðrennt hratt og örugglega, en hann náði ekki að klára þann síðari. Við vorum þess vegna ekkert hissa þó hann hefði litla lyst þegar við fórum að fá okkur kvöldmat. Við vorum þreytt og í litlu stuði til að borða, svo við fórum bara á eitthvað hlaðborð á hótelinu. Sjaldan höfum við borðað minna á hlaðborði sem kostaði okkur fimm þúsund íslenskar! Kári vildi borða nokkur grjón, vesenast með djúpsteiktar kartöflur sem litu út eins og andlit, tromma með prjónunum og vesenast heilan helling, en borðaði lítið.

Eftir kvöldmat fór Andrea út í stórmarkað þar sem við höfðum gleymt að kaupa mjólk fyrir Kára litla. Hann er vanur því að fá mjólk á morgnana, og áður en hann fer að sofa á kvöldin, og engin ástæða til að breyta út af þeim vana í þessari ferð. Á meðan Andrea verslaði léku Brjánn og Kári sér. Hann hafði mjög gaman af því að standa úti í glugga og fylgjast með neon-skiltunum hinu megin við götuna. Hann reyndist algerlega óttalaus, og þegar hann vildi komast niður labbaði hann bara að Brjáni, sá til þess að faðmurinn væri útbreiddur og lét sig svo bara gossa.

Eftir þennan viðburðaríka dag var litli maðurinn orðinn frekar þreyttur, þó hann vildi alls ekki leggjast í rúmið sitt. Skiljanlega, enda ekki búinn að fá mjólkina sína. Hann vildi samt setjast í kerruna sína og láta keyra sig um, með bangsa sem leiðsögumaðurinn gaf honum í annarri og Bóbó kanínu í hinni. Þar hálf-sofnaði hann, en vildi samt ekki leggjast í rúmið. Svo kom Andrea með mjólkina, en Kári vildi ekki vera kyrr og drekka heldur drekka á röltinu, og vesenast svolítið í leiðinni.

Kári var orðinn örþreyttur, enn vildi ekki leggja sig. Við prófuðum að setja hann í kerruna, og á meðan Brjánn byrjaði á þessu maraþonbloggi keyrði Andrea litla manninn fram og aftur. Að lokum sofnaði hann, og var lagður í sófann hjá Brjáni. Brjánn hélt áfram að blogga, á meðan Andrea fór í sturtu. Þá var Kári orðinn svo vel sofandi, pakkaður í sæng, að það var orðið óhætt að færa hann í rúmið. Þar sefur hann sem fastast með Bóbó kanínu og lundann sem hann fékk í dag sér við hlið.

Sjálf erum við auðvitað vel þreytt eftir daginn, en ótrúlega ánægð með litla strákinn okkar. Við höfum beðið eftir því í rúm sex ár að verða foreldrar, og nú er sú bið loks á enda. Nú viljum við helst komast aftur til Beijing, og þaðan heim á Langholtsveginn til að lífið verði sem fyrst eðlilegt fyrir Kára litla.

Nú þurfum við að koma okkur í háttinn, klukkan er orðin ellefu, og við þurfum að vakna snemma á morgun. Kári byrjar daginn á smá læknisskoðun, og svo förum við að skoða almenningsgarð með fullt af vatnsuppsprettum, sem Jinan (borgin sem við erum í) er svo fræg fyrir. Við viljum samt helst að formleg dagskrá verði sem minnst, og frekar njóta þess að halda áfram að kynnast syni okkar, og leyfa honum að kynnast okkur!

Meira síðar!