Kínverska bjúrókrasían kvödd

Í dag kláruðum við síðustu pappírsvinnuna sem við þurfum að sinna hér í Jinan. Kári Björn er formlega orðinn okkar, og við erum með stimpluð gögn og vegabréf fyrir kútinn því til staðfestingar. Nú er það eina sem eftir er að gera hér í Kína áður en við förum heim að fá vegabréfsáritun svo Kári verði ekki stoppaður við komuna í Leifsstöð. Það gerum við í íslenska sendiráðinu í Beijing áður en við höldum heim á leið. Ég reikna ekki með að það verði sérstakt vandamál, enda starfsfólkið þar mjög elskulegt þegar við hittum það síðast.

Kári svaf frekar illa í nótt, vakti í næstum tvo klukkutíma, foreldrum sínum til mikillar armæðu. Eftir mikið vesen sofnaði hann uppi í rúmi hjá okkur, og svaf svo lengi að það þurfti að vekja hann klukkan 7:30 til að fara að sinna verkefnum dagsins.

Morgunmaturinn gekk vel í þetta skiptið. Bananinn var opnaður á réttum tíma, og Kári Björn fékk kínverskt brauð með osti sem hann var mjög hrifinn af. Foreldrarnir borðuðu eftir bestu getu, og svo var haldið af stað í síðasta skipti til að sinna kínverskri bjúrókrasíu.

Fyrst var farið til að sækja vegabréfið fyrir Kára. Það gekk hratt og vel, og á meðan pabbinn sinnti því verkefni tók mamman að sér að elta litla manninn fram og til baka um skrifstofuna. Eftir það fórum við í notarius publicus að sækja skjöl. Notarius publicus er nokkurskonar staðfesting stjórnvalda á að allir pappírar sem við höfum fengið hingað til séu réttir, gefnir út af þar til bærum yfirvöldum og löglegir á allan hátt. Við fengum allskonar skjöl í fjórriti sem Brjánn fór samviskusamlega yfir, eitt eintak af hverju skjali varð eftir en restina fengum við með okkur heim.

 Svona eyddi mamman tímanum á skrifstofunum í dag á meðan pabbinn gekk frá síðustu pappírunum frá kínversku bjúrókrasíunni.

Þegar þessari síðustu pappírsvinnu var lokið héldum við á síðustu tvo staðina í Jinan sem okkur langaði að heimsækja. Fyrst fórum við að skoða byggingu sem hýsti barnaheimilið sem Kári Björn ólst upp á þar til um mitt ár 2011 þegar heimilið flutti. Í dag er elliheimili í húsinu, svo við skoðuðum það bara utanfrá, og Kári fékk að grallarast á lóðinni. Það var í raun lítið að sjá, en gott að eiga mynd af húsinu í safnið.

Í þessu húsi eyddi Kári Björn fyrsta ári ævinnar, og rétt rúmlega það. Þar er í dag rekið elliheimili.

Í bíltúrnum á næsta áfangastað var Kári að dunda sér í bílnum, hann er alltaf mjög góður í bíl ef hann hefur eitthvað dót og getur horft út um gluggann af og til. Núna fór hann hins vegar að syngja, í fyrsta skipti síðan við fengum hann. Samkvæmt leiðsögumanninum okkar var ekki hægt að þekkja lagið út frá þessum nokkru tónum sem Kári endurtók, en þetta var greinilega lag sem hann var að söngla. Leiðsögumaðurinn prófaði að syngja þrjár barnagælur en Kári tók ekki undir. Við báðum leiðsögumanninn um að skrifa fyrir okkur texta sem við getum sýnt í búð sem selur geisladiska, svo við getum beðið um disk eða diska með kínverskum barnagælum. Mögulega gæti það hjálpað stubbnum að sofna, verst við erum ekki með geisladiskadrif á ferðatölvunni okkar svo það verður að bíða heimkomunnar.

Kári er mjög duglegur að dunda sér í bíl ef hann hefur "pottinn" og skeiðarnar sínar. Þessar eru einnota af stjörnutorginu við hótelið okkar. Við eigum fleiri til að skipta þessum út þegar þær verða of nagaðar, og eigum líka tvær ónotaðar til minningar.

Næst fórum við inn í hverfið þar sem Kári Björn var skilinn eftir 7. apríl 2010, þá þriggja daga gamall (að því er talið). Við stiga í blokkarbyggingu í hverfi nærri miðbænum fannst snáðinn seinnipart dags, vafinn inn í teppi. Á leiðinni í gegnum þröngar göturnar var Kári orðinn mjög þreyttur, enda að koma tími á miðdegislúrinn, svo hann var farinn að sjúga á sér puttana, eins og hann hefur vanist á að gera fyrir svefninn. Það leit bílstjórinn okkar, elskuleg miðaldra kona sem hefur rosalega gaman af því að kjassa Kára, á sem merki um að hann væri að farast úr hungri. 

 Kári treður löngutöng og baugfingri vinstri handar upp í sig þegar hann er að sofna. Hann togar líka ermina þannig að hann geti strokið hana með þumalfingrinum, og setur allan handlegginn inn í bolinn ef hann er í stuttermabol. Hér er hann þreyttur í bílnum. Athugið að dollunni og skeiðunum tveimur er ekki sleppt.

Þegar þarna var komið var klukkan farin að nálgast hádegið, en þar sem við ætluðum lítið að stoppa þarna áður en við kæmum á hótelið, sem er rétt hjá þessum stað, var planið að bíða með að borða þar til við kæmum á hótelið. Bílstjórinn ákvað hins vegar að skoppa út úr bílnum á meðan leiðsögumaðurinn spurði til vegar, og kaupa kjúklingalegg og læri af götusala, og færa Kára Birni í þunnum poka. Þetta var mjög elskulegt af henni, en ekki beint heppilegt að lítill kútur væri að bíta í kjúkling í fanginu á pabba sínum í bíl á ferð, sérstaklega þar sem lærið var í meira lagi fitugt, og við að komast á leiðarenda.

Bílstjórinn stökk út og keypti kjúkling fyrir Kára, sem var vel meint en ekki heppilegt, þar sem þá gátu Kári og Brjánn ekki skoðað staðinn þar sem Kári fannst.

Þegar Kári Björn er einu sinni búinn að klófesta gómsætan mat sleppir hann honum ekki, svo Brjánn varð að sitja með hann og hjálpa honum að borða á meðan Andrea skoðaði staðinn þar sem hann fannst. Hún tók slatta af myndum og Brjánn varð að gera sér að góðu að skoða staðinn þannig.

 Við þessa blokkarbyggingu fannst Kári Björn þriggja daga gamall þann 7. apríl 2010.

 Nánar til tekið var hann við tröppurnar fyrir innan þessar dyr.

Þegar við komum aftur á hótelið keyptum við aftur brauð í bakaríinu á hótelinu og fórum upp á herbergi. Kári fékk brauð með osti og einhverju öðru ofaná (við erum lítið að spá í að velja rétt í fæðuhringnum akkúrat núna, nú gildir reglan að koma fæðu í barnið, þó það vanti aðeins upp á ákveðna fæðuflokka, hitt bíður heimkomunnar) og fór svo að gaurast. Meltingin virðist í fínu lagi hjá Kára svo við höfum ekki of miklar áhyggjur.

Nú er orðið voða sport að gefa foreldrunum mat, venjulegan jafnt sem ímyndaðan. Kári sýndi þó ákveðna takta í dag sem gætu tengst því sem hann hefur upplifað á barnaheimilinu. Hann var að gefa Andreu ímyndaðan mat með annarri, en með hinni hélt hann um nefið á Andreu. Þetta gæti tengst því þegar börnin á barnaheimilinu vildu ekki borða, og fóstrurnar héldu fyrir nefið á þeim til að þau þyrftu að opna munninn. Eða þannig túlkum við þetta, þótt við vitum ekkert fyrir víst, en þetta eru ekki beint aðferðir sem við ætlum að beita, svo mikið er víst.

Talandi um mat þá bönkuðu hótelstarfsmenn upp á þegar við vorum heima að leika seinnipartinn, til þess eins að færa okkur meiri banana. Kári sá bananana. Augljóslega borðaði Kári einn þeirra. Við reiknum með að hótelstarfsmennirnir séu á mála hjá bananaframleiðendum við að búa til kúnnahóp framtíðarinnar. Fyrsti bananinn er ókeypis...

Þar sem dagskráin hjá Kára er í fullkominni upplausn þessa dagana, og hann náði enn og aftur varla neitt að sofna yfir daginn, fórum við snemma út af hótelherberginu til að fá okkur heitan mat. Við fórum á „stjörnutorgið“ á torginu hinu megin við götuna. Þar fengum við kjúklingaleggi og læri, brokkolí með hvítlauk og hrísgrjón fyrir alla fjölskylduna. Kári borðaði slatta, en fór svo að kanna staðinn. Foreldrarnir skiptust á að elta kútinn og borða hálf-kaldan mat. Vont en það venst.

Eftir matinn röltum við um torgið. Kári vildi ekki vera í kerrunni, heldur hafði augljóslega meiri áhuga á að hlaupa um og skoða. Hann var samt þreyttur eftir daginn, og þá þarf mjög lítið mótlæti til að úr verði drama. Í þetta skiptið vildu foreldrarnir ekki fara niður langar tröppur sem Kára fannst spennandi, og þá tók hann grátkast sem entist langleiðina upp á hótel. Á endanum var hann samt svo syfjaður að hann kúrði sig í hálsakotið á pabba sínum. Við vorum svona í og með að vona að það þýddi að hann vildi fara að sofa þegar hann kæmi upp á herbergi, en af fenginni reynslu vissum við að þar myndi hann hressa sig við og fara að gaurast eithvað, sem varð einmitt raunin.

Kári Björn hefur mjög gaman af því að rífa sig úr fötunum á herberginu og hlaupa um berrassaður og vesenast. Sem er auðvitað ótrúlega sætt. Ótrúlegt en satt, miðað við önnur börn sem við höfum umgengist, finnst honum mjög gott og gaman að bursta tennur. Sérstaklega ef hægt er að sameina það að leika sér með tannbusta allrar fjölskyldunnar og sulla. Svo fær hann smá tannkrem á bursta, röltir á sprellanum um íbúðina, smakkar af og til og segir „aahhhhhhh“ og brosir til okkar. Frekar mikil dúlla þessi ungi maður.

Um kvöldið ákvað Kári svo að þessir tjáskiptaörðugleikar sem hrjáð hafa samband hans við foreldrana gengju ekki lengur. Hann fór að kenna mömmu sinni að tala. Hann sagði eitthvað sem hljómaði eins og „jæja“ og þegar mamman endurtók það fékk hún þykjustumat. Pabbi fékk þjálfun líka. Getur verið að tveggja ára kínverskum börnum sé kennt um hundana hans Pavlovs? 

 Kári gaur pósar í fínu samfellunni sinni. Hann veit fátt skemmtilegra en að fá ný föt, sem er kannski ekki undarlegt fyrir barn sem hefur hingað til átt frekar lítið úrval á barnaheimilinu.

Kvöldið endaði á frekar erfiðum nótum fyrir alla fjölskylduna. Kári var orðinn úrvinda, en vildi ekki fara að sofa. Hann fór á rúntinn í kerrunni með mömmu sinni, en vildi það ekki lengi. Að lokum var hann settur í hjónarúmið með foreldri beggja vegna. Þar grét greyið litla þar til hann leið út af, örmagna eftir daginn og grátkastið. Þetta eru ósköp eðlileg viðbrögð hjá litlum strák sem lendir í heldur óvæntum aðstæðum með nýju fólki sem talar furðulegt tungumál sem hann skilur ekki. En foreldrarnir voru næstum jafn örmagna og Kári Björn þegar hann loksins sofnaði þetta kvöldið.

Á morgun þurfum við að pakka niður í töskur og fljúgum til Beijing seinnipartinn. Það verður gott að komast aftur til Beijing, þar sem fleiri tala ensku, og eru vanari furðulegum ferðamönnum. Svo verður líka gaman að sýna Lifang, leiðsögukonunni okkar þar, Kára litla.

Við erum farin að hlakka ótrúlega til að fara heim. Það er nefnilega ekki nóg að við foreldrarnir séum að kynnast syninum (og öfugt) heldur erum við á hótelherbergi í landi þar sem við skiljum ekki tungumálið. Maturinn er oftast öðruvísi en við eigum að venjast og þótt við séum orðin fín í að borða með prjónum þá er ótrúlegur léttir þá sjaldan sem við fáum hnífapör til að borða með. Við hlökkum því til að komast í kunnulegt umhverfi fyrir okkur foreldrana og búa til rútínu fyrir snúðinn okkar. Gefa honum að borða mat sem við vitum hvað er og gera það sem börnum þykir skemmtilegt. Það er allavega líklegt að öllum börnum þætti skemmtilegra að fara út á róló heldur en að sitja í bíl á hverjum degi og heimsækja skrifstofur. En þótt það verði auðveldara fyrir okkur að vera komin heim þá gæti það orðið erfitt fyrir Kára Björn sem þá hættir að heyra sitt tungumál talað út um allt.