Room service í Beijing

Nóttin gekk vel. Kári fékk að sofa á milli foreldranna. Hann vaknaði tvisvar, en sofnaði fljótt aftur. Hann vaknaði svo eftir 11 tíma svefn klukkan 7, úthvíldur og hress. Við áttum rólegan morgun á herberginu, og fórum svo í morgunmat. Eftir banana og fullan pela af mjólk var Kári Björn ekki í stuði til að borða mikið, svo foreldrarnir þurftu að skiptast á að borða (sem er orði ansi vanalegt hjá litlu fjölskyldunni).

Kári getur aleg dundað sér þegar þannig liggur á honum, sérstaklega á morgnana þegar hann fær að vakna í rólegheitunum. Þá er mjög mikilvægt að vera með allt skemmtilega dótið í seilingarfjarlægð, þar á meðal Bóbó, gráu tuskukanínuna í forgrunni.

Eftir mat fóru Brjánn og Kári Björn út á torgið á móti hótelinu í labbitúr á meðan Andrea raðaði dóti í töskurnar. Feðgarnir byrjuðu á að hlaupa um, sá stóri á eftir þeim minni, en svo kom þreyta yfir litla gaurinn svo hann fékkst til að sitja í kerrunni sinni. Þar sofnaði hann meðan pabbinn keyrði langan hring á torginu. Þegar Andrea var búin að pakka sameinaðist fjölskyldan aftur á hótelinu, þar sem Kári fékk að borða og gaurast þar til tími var kominn til að tékka sig út af hótelinu og leggja af stað í fyrstu flugferð litla mannsins.

Við vorum komin frekar snemma út á flugvöll, enda gátum við ekki beðið lengur með að tékka okkur út af hótelinu. Á flugvellinum var Kári ekki par sáttur við hversu langan tíma tók að komast í gegnum öryggistékkið, og lét viðstadda heyra það þegar hann fékk ekki að hlaupa um á þessu svæði. Foreldrarnir skiptu liði á flugvellinum eftir að Kári Björn fékk smá í svanginn, annað fór og fékk sér að borða á meðan hitt elti lítinn gaur, og svo var skipt. Svo var kominn tími á að fara í flugvélina. Við ætlum að geyma alla bording passa sem Kári Björn fær í þessari ferð, og erum að spá í að byrja að safna öllum sem hann fær meðan við erum með í för. Við vorum að ræða það um daginn hvað við hefðum átt glæsilegt safn ef við hefðum byrjað snemma, en nú er það orðið of seint fyrir okkur að byrja, en kjörinn tími fyrir nýjasta fjölskyldumeðliminn.

Kári grallarast á flugvellinum í Jinan. Þeir sem eru með súpersjón eða stækkunargler geta lesið á borðann þar sem stendur að þetta sé einmitt á þeim flugvelli. Eða bara tekið okkar orð fyrir því.

Kári var ágætur í fluginu til Beijing, enda stutt flug (rétt um klukkutími). Hann tók tvisvar smá kast þegar hann varð að sitja kyrr í sætinu sínu í flugtaki og lendingu, en það var ekkert sem ágengur lundi (bangsi frá Íslandi) gat ekki bjargað með trúðslátum og hrekkjabrögðum. Á flugvellinum hittum við Lifang, leiðsögukonuna okkar í Beijing, og það urðu fagnaðarfundir. Við keyrðum svo á hótelið, og vorum komin inn á herbergið klukkan rúmlega sjö um kvöldið. Enn og aftur dagur þar sem rútína litla mannsins raskast en það er ekkert við því að gera fyrr en við komumst heim á Langholtsveginn.

Kári Björn var rólegur í fyrsta fluginu. Við fengum eina litla vatnsflösku hvert, og hann vildi að sjálfsögðu fá þær allar til sín til að leika með, og af og til súpa úr.

Foreldri og afkvæmi voru orðin frekar hungruð á þessum tímapunkti, og ákváðu að panta room service í fyrsta skipti á ævinni. Við höfum aldrei séð tilganginn þegar við erum tvö á ferð, en núna sparaði þetta vesen og tíma. Korteri seinna kom ilmandi bólónes-pasta og pasta með kjúklingi. Kári Björn var ágætlega hrifinn af kjúklingapastanu, en mun hrifnari af spaghettíi pabbans. Hann gæddi sér á pastaormum þar til hann var búinn að fá nóg, og fór þá að gaurast.

Þegar þessu var lokið fóru foreldrarnir að reyna að koma litla manninum í ró, en það er hægara sagt en gert þegar hann er á nýjum stað sem þarf að rannsaka. Það gerði hann eins og hans er von og vísa, á sprellanum. Þegar kom að því að fara að sofa stóð grátkastið ótrúlega stutt í þetta skiptið, það var ekki eins og himinn og jörð væru að farast, heldur meira eins og hann væri að lýsa yfir einskærri óánægju með að þurfa að fara að sofa. Þetta kom foreldrunum skemmtilega á óvart enda vorum við búin að búa okkur undir um það bil hálftíma af sárum gráti. Það er erfitt fyrir okkur að þurfa að láta hann fara að sofa svona, að þröngva hann til að vera kyrran á milli okkar uppi í rúmi og gráta sig í svefn, en þetta er eina leiðin sem virðist virka. Kári litli þarf jú sinn svefn, enda skoðunarferðir eða skrifstofuheimsóknir á dagskrá á hverjum degi.

Á morgun ætlum við að fara að sjá Heaven Temple sem er garður hér í Beijing með hofum. Lifang leiðsögukona sagði okkur að þar væri oft mikið af heimamönnum að spila, sinna leikfimi eða bara njóta þess að vera í garðinum.